podcast - 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη: Ο Στέφανος Κορκολής και η Σοφία Μανουσάκη μιλούν για τον μεγάλο δημιουργό

[00:00:07] Speaker A: Υπότιτλοι Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, AUTHORWAVE του ανθρώπου που έπλεξε τη μουσική με την ιστορία, την ποίηση με το λαό, την τέχνη με την αντίσταση. Το L-Culture και ο Σύλλογος Φιλί της Μουσικής παρουσιάζουν μία σειρά τριών podcast όπου αναζητούμε τις πολλαπλές όψεις του μουσικού Θεοδωράκη, του δημιουργού που κινήθηκε ανάμεσα στο συμφωνικό και το λαϊκό, αφήνοντας ένα αποτύπωμα ανεξίτηλο. [00:00:46] Speaker B: Αυτό το σημερινό, για τη μουσική μου, το θεωρώ ένα νέο ξεκίνημα. Είναι, λοιπόν, ένα καινούργιο ξεκίνημα και το οφείλω στον Κορκωλή. Γιατί ο Κορκωλής δεν είναι οποιος δίπλα μου. Είναι ένας σημαντικός μεγάλος συνδέτης κατάρχει. Στο πράξιμο του, σχεδιάζει τον Απόλλωνα με τον Διόνυσο. [00:01:21] Speaker C: Σήμερα λοιπόν μαζί μας είναι ο Στέφανος Κορκολής, ο οποίος στέκεται απέναντί μου. Το ξέρετε βεβαίως, δεν χρειάζεται να πω πολλά για εκείνον. Δημιουργός, εξαιρετικός πιανίστας. Και αυτό είναι ίσως μια ωραία ιστορία που μπορείς να μας πεις λίγο αργότερα. Διαγωνίως απέναντί μου είναι η Σοφία Μανουσάκη, τραγουδίστρια, η οποία έκανε μάλιστα τον τεμπούντο της 19 χρονών στο Ηρώδιο με γκέστ την Φαραντούρη, σωστά. [00:01:48] Speaker D: Ναι, τη Μαρία Φαραντούρη. [00:01:50] Speaker C: Πάρα πολύ ωραία. Θα μας τα πεις και αυτά. [00:01:52] Speaker D: Εννοείται. [00:01:53] Speaker C: Δίπλα μου ακριβώς βρίσκεται η Βάλια Βράκα, η οποία είναι μουσικολόγος και η υπεύθυνη του τομέα Ελληνικής Μουσικής του Συλλόγου Φυλής Μουσικής. Και εγώ είμαι ο Αλέξανδρος Χαρκιολάκης, είμαι ο Διευθυντής του Συλλόγου Φυλής Μουσικής. Και σήμερα κάνουμε ένα ακόμα podcast για τον Μίκη Θοδωράκη. Θέλουμε να μιλήσουμε τον Στέφανο και τη Σοφία για τον Μίκη. Και. [00:02:16] Speaker B: Να ξεκινήσω? [00:02:17] Speaker D: Βέβαια. [00:02:17] Speaker B: Ωραία, καλησπέρα και ευχαριστούμε πάρα πολύ για την πρόσκληση. Είναι υπέροχο να συνομιλείς με μουσικούς. Αυτό είναι σπάνιο. [00:02:23] Speaker C: Ευχαριστούμε, περιπείς τιμή σε εμάς. [00:02:25] Speaker B: Όχι, είναι σπάνιο, είναι σπάνιο και όταν συνομιλείς με μουσικούς έχεις με ένα διαφορετικό ηρμό και στις σκέψεις σου και δεν χρειάζεται να επεξηγείς και πολλά πράγματα μέχρι επίκει που καταλαβαίνει και ο ακρότης μας. Λοιπόν, καρμική όλη η ιστορία εμένα και του Μίκη. Έχω έρθει μετά από μια τεράστια περιοδία που είχα κάνει στην Ρωσία αλλά και σε όλες τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Βρίσκομαι στην Αθήνα με ένα jet lag απίστευτο, δεν με παίρνει ο ύπνος, βλέπω τηλεόραση, δεν βλέπω, δεν υπάρχει τίποτα και ξαφνικά στην Ε3 υπάρχει ένα, ακούω κάτι το οποίο είναι καταπληκτικό, αλλά δεν δείχνει το εύρος της ορχήστασης, δηλαδή έχει απομονώσει ένα κομμάτι της ορχήστασης η κάμερα και δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι αυτό το έργο, το οποίο με έχει ενθουσιάσει, απορώ γιατί δεν το ξέρω. Μέχρι που ανοίγει η κάμερα, όπως λέμε, και βλέπω τον Μίκη στο πόντιουμ και την Τατιάνα Παγερογύριου στο πιάνο και αντιλαμβάνουμε ότι αυτό το έργο είναι Θεοδωράκης. Και τρελαίνομαι, στην κυριολεξία, διότι, λέω, δεν είναι δυνατόν να μη γνωρίζω αυτό το κομμάτι που λέγεται συμφωνικό. Και αρχίζω να ψάχνω, να ακούω, να κάνω. Και η καδημική υπόθεση προκύπτει δύο μέρες μετά από αυτό το συμβάν, να με πάρει τηλέφωνο ο Αστέρις ο Κούτουλας, ο οποίος είναι ο άνθρωπος του Μίκη που του έχει κάνει εξαιρετικά ντοκιμαντέρπιση και κυρίως για τη συμφωνική του έως με διάσταση. Με πήρε τηλέφωνο να μου ανακοινώσει ότι θα ήθελε πάρα πολύ ο ίδιος ο κ. Σοδωράκης, μου λέει, να ανοίξω την πρεμιέρα της ταινίας ανακυκλώνοντας τη Μύδια, όπου είναι καθαρά για το συμφωνικό του έργο, παίζοντας όπως εγώ αισθάνομαι έργα του. Λέω, εντάξει, αυτά τα πράγματα... Κατόπιν έμαθα ότι ο Μίκης με γνώριζε ως πιανίστα από την Γαλλία, Αλλά μέχρι τότε όλο αυτό φάνταζε πάρα πολύ περίεργο και πολύ προκλητικό γιατί εγώ ήμουνα πολύ ειλικρινής. Λέω, δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με το έργο του Μίκη Θοδωράκη πέρα από το ότι είμαι ένας φανατικός ακροατής των γνωστών του, των ελλοποιημένων και των τραγουδιών και των άλλων και του Καντοχενεράλ και των μεγάλων έργων του Ζορμπα και τα λοιπά. Μην τα πολύ λογώ, η πρεμιέρα γίνεται στο Τριανόν. Είναι ένα κινηματογράφο. όπου εγώ θα κάνω αυτή τη μικρή, ένα μισάωρο αυτοσχεδιάζοντας πάνω σε μελωδίες του. Και θυμάμαι ότι υπήρχε ένα πολύ μικρό τύπου, δεν το λες το καμαρίνι, υπήρχε ένα δωματιάκι για να μπηγεί στη σκηνή και από εκεί πέρασε ο Μίκης γιατί ήταν τότε στο καροτσάκι. Και βλέποντάς με είδα ότι είχα άγχος και είχα πάρα πολύ μεγάλο άγχος, διότι ακουμπούσα κάτι το οποίο δεν είχα μελετήσει, δεν είχα μπει στην ψύχα του πράγματος. Και μου λέει, έλα βρε Στέφανες, εσύ λες και κάναμε παρέα χρόνια, εσύ να έχεις άγχος, του λέω και ο Θοδωράκης εσείς πρέπει να έχετε άγχος. Δεν ξέρω πώς θα τα ερμηνεύσω. Τέλος πάντων, έγινε αυτό και έκανα μια φαντασία πάνω στο θέμα του Ζορμπά και εκεί την άλλη μέρα ο Μίξ με φώναξε στο σπίτι και ξεκίνησε μια σχέση. Όταν επειδή έτυχε να χάσω τον πατέρα μου περίπου εκείνη την περίοδο μετά, ο Μίκης για μένα αναπλήρωσε το κοινό που μου άφησε ο πατέρας μου. Ήταν τόσο ισχυρή η σχέση. [00:05:55] Speaker A: Να ρωτήσω, το έργο που ακούσατε, που άκουσες στη τηλεόραση... [00:06:02] Speaker B: Σου είται για πιανοκιορχήστρα. [00:06:03] Speaker A: Μάλιστα. Πολύ ωραία. [00:06:04] Speaker B: Συγκλονιστικό έργο. [00:06:05] Speaker C: Είναι όντως ωραίο. [00:06:06] Speaker B: Και λυπάμαι τώρα που γιατί δεν πρόλαβα, δεν προλάβαμε να του το κάνω αυτό που ήθελα. Έχω μια ηχογράφηση με ορχήστρονα από μένα, δηλαδή σαν σολίστα εγώ. [00:06:18] Speaker C: Μπορεί να γίνει και μετά, δεν γίνει η αρχή. [00:06:19] Speaker B: Ναι, απλά εδώ μου δίνετε ευκαιρία να πω κάτι. Εμένα και νομίζω και τη Σοφία, θα μιλήσει και η Σοφία βέβαια, αλλά μας ενδιαφέρει να το κάνουμε ευτυχισμένο εν ζωή. Γιατί το λέω αυτό, γιατί δεν πολύ παιζότανε και ο Μίκης τα τελευταία χρόνια. [00:06:36] Speaker A: Σωστά. [00:06:36] Speaker B: Έτσι. Και η χαρά μας ήτανε με το CD το πρώτο που κάναμε και μετά με τις συναυλίες και στο ηρώδιο και όλες, οργώσαμε όλη την Ελλάδα να του πηγαίνουμε ηχογραφημένες τις παραστάσεις μας ή βιντεοσκοπημένες για να χαίρεται. Πραγματικά χαιρότανε και μάλιστα δεν είναι τυχαίο διότι η Σοφία έκανε έργα του τα οποία ο ίδιος τα ονόμαζε προοδωμένα. Ήτανε το Μια θάλασσα γεμάτη μουσικής επίσης. και τους χαιρετισμούς. Σε πρώτη ουσιαστικά πανελλήνια εκτέλεση το «Μια θάλασσα γεμάτη μουσική του» μόνο η Αγγελική Ωνάτος το είχε κάνει στην Γαλλία κάποια στιγμή παλιά. [00:07:16] Speaker A: Σωστά. Είναι αυτά οι κύκλοι τραγουδιών μετά τη μεταπολίτευση που κάπως δεν έτυχαν με Γάλλης. [00:07:22] Speaker B: Όχι, όχι, όχι. Και υπήρξε γενικά ένα εμπάργκο και δεν προστηρίχθηκαν και γενικότερα δηλαδή τα έργα. [00:07:29] Speaker A: Πολύ σωστά. [00:07:30] Speaker C: Αυτό είναι η χαρά να μιλάς με κάποιον που είναι μουσικός όπως κατάλαβες τώρα. [00:07:33] Speaker B: Εντάξει, βέβαια. [00:07:35] Speaker A: Σοφία, εσύ θα μας πεις πώς ήταν. [00:07:38] Speaker D: Ο λόγος που γνώρισα τον Μικη Θεοδωράκη ήταν ο Στέφανος, ο Στέφανος Κορκολής. Είχαμε μόλις ξεκινήσει την συνεργασία μας το 2014 και μόλις είχα έρθει στην Αθήνα και μου λέει, ήμασταν μαζί με τους γονείς μου και μας πρότεινε να πάμε να παρακολουθήσουμε μία από τις συναυλίες που έδινε στην Πολωνία, διότι εκείνο το διάστημα έκανε τουρ σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και ήταν καθαρά κλασική μουσική αυτό που θα ακούγαμε οπότε πήγαμε με πολύ χαρά και λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η συναυλία μου ανακοίνωσε ότι θα ήθελε να βγω στη σκηνή να τραγουδήσω Μίκη Θοδωράκη. [00:08:16] Speaker B: Ναι ήθελα να τσεκάρω γιατί εγώ τον προτράξαμε στη Σοφία. Δελώς τυχαία με παρακάλεσαν δύο φίλοι μου, τελος πάντων στην Κρήτη, να ακούσω τη Σοφία. Και όταν άκουσα τη Σοφία είπα, όπα εδώ κάτι συμβαίνει. Είναι πολύ σπάνιο αυτό που ακούω. Και ήθελα να την τεστάρω, να δω πώς θα αντιδράσει σε έναν κόσμο που δεν είναι Έλληνες, που είναι από τα πιο δύσκολα ακροατήρια, Πολωνίκη, ενώ δύσκολα δεν είναι εκδηλωτική εύκολα, δηλαδή... [00:08:48] Speaker D: Και ήταν πολύ δύσκολη στιγμή για μένα, γιατί εφνιδιάστηκα και μόλις είχα φύγει από το Οδείο, οπότε έκανα εκδηλώσεις μόνο στο Οδείο και πρώτη φορά θα βρισκόμουν σε έναν κόσμο που ξέρει κλασική μουσική και δεν καταλάβαινε και την γλώσσα μας. Και βγήκα στη σκηνή και πραγματικά αντιμετωπίσαμε μια κατάσταση, δεν το πιστεύαμε, ο Στέφανος ήταν με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. [00:09:12] Speaker B: Όχι να σου πω, να πούμε όμως, βγήκε στη σκηνή και είχε χάσει την γη κάτω από τα πόδια σου. [00:09:17] Speaker D: Ναι, έτρεμα ολόκληρη. [00:09:18] Speaker B: Και της λέω πες κάτι από τον τόπο σου. Και λέει ερωτόκριτο, ακαπέλα. [00:09:22] Speaker D: Μου το έκανε ακόμα πιο δύσκολο. Ακαπέλα. [00:09:24] Speaker B: Ακαπέλα. Ναι, έκλεισα εντωμεταξύ, θυμάμαι το καπάκι του πιάνου επιδεικτικά. Να πω επίσης ότι είχε προηγηθεί όταν εγώ είπα σας έχω μία surprise. Ένιωσα έναν ηλεκτρισμό από κάτω. Δεν ήταν πολύ ευχάριστο. [00:09:38] Speaker D: Έχουμε μέχρι να ακούσουμε κλασική μουσική, τι μας λες τώρα. [00:09:40] Speaker B: Δηλαδή, εκεί που είχα φτάσει, είχα παίξει Rachmaninoff, είχα παίξει Liszt, είχα παίξει όλα αυτά. Τους λέω, θέλω να ακούς. Έτσι, κανονικά. Ήταν ένα ψυχρό πράγμα στην αρχή και με το που λέει τον Ερωτόκρητο δύο στροφές είπες. [00:09:55] Speaker D: Ναι, ναι. [00:09:55] Speaker B: Και τελειώνει, νόμιζα ότι βρισκόμουν σε γήπεδο ροκ συναυλίας. Ο κόσμος όρθιος να χειροκροτεί. [00:10:04] Speaker D: Ήταν πολύ ζεστή η υποδοχή. [00:10:08] Speaker B: Υποδοχή και υποδοχή. [00:10:11] Speaker D: Οπότε μετά από αυτή τη συναυλία, ερχόμενη στην Αθήνα. [00:10:14] Speaker B: Ένιωπες ότι σου δώσαν υποτροφία. [00:10:16] Speaker D: Ναι. Και μάλιστα μετά το τέλος της βραδιάς ήρθε η διευθύντρια στο Καμαρίνι της Ακαδημίας Σοπέν και μου λέει θα ήθελα πάρα πολύ να μείνεις εδώ, να σου δώσουμε υποτροφία και να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο κλασικό τραγούδι. και ήταν έτσι μια πολύ ωραία πόρτα που άνοιξε για μένα οπότε ερχόμενη στην Αθήνα μου λέει Στέφανος θα ήθελα να μπούμε στο στούντιο και να ηχογραφήσουμε κάποια τραγούδια του Μυκθοδωράκη να σε δοκιμάσω σε αυτό το ρεπερτόριο και δισκογραφικά και κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων ήταν εκεί ο Δημήτρης Κούτουλας Αδερφός του Αστέρι. Αδερφός του Αστέρι. Και μας είπε, γιατί βρε παιδιά δεν τα στέλνετε στο Μίκι να μας πει τη γνώμη του. Και μετά από δύο μέρες ήρθε email από το Μίκι και μας έλεγε, σας παρακαλώ κυκλοφορήστε το, αυτό είναι το ωραίοτερο δώρο που θα μπορούσατε να μου κάνετε και θα ήθελα να φτάσει στα αυτιά του κόσμου. [00:11:05] Speaker A: Που βεβαίως να πούμε ότι οι ηχογραφήσεις που έχετε κάνει δεν είναι απλά επανεκτελέσεις, είναι μια άλλη οπτική στους κύκλους τραγουδιών, έτσι. [00:11:13] Speaker B: Αυτό ήθελα, εμένα αυτό που με ενδιαφέρε, έχοντας πια γνωρίσει και έχοντας αρχίσει να μελετάω το συμφωνικό του έργο, ήθελα αυτά τα τραγούδια να τα τοποθετήσω σε μία μορφή lead, δηλαδή σε μία πιο κλασική μορφή και έλεγα ας πούμε το «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα». Το «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα» η μελωδική του γραμμή με πήγαινε εντελώς σε μία εναρμόνιση αλαραχμάνινοφ. και ήξερω εγώ το άλλο με πήγαινε Σαραβέλ, το βάρκα στο γυαλό με πήγαινε Σούμαν. Δηλαδή και όλα αυτά του τα έκανε και ξετρελαινόταν ο Μίκης, δηλαδή του άρεσε πάρα πολύ αυτή η ανατροπή των πραγμάτων και ήταν και με ορθούσε παραπάνω να τα κάνω, δηλαδή και εγώ κάπου ντρεπόμουν και φοβόμουνα δηλαδή να του πειράζω τόσο πολύ και μου έλεγε όχι όσο θέλεις, δηλαδή όσο το λέει η ψυχή σου. [00:12:02] Speaker A: Και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί εμείς ξέρουμε ως αρχείο ότι ήταν κατά βάθος πολύ επιφυλακτικός, να το πω έτσι, διστακτικός με τους ανθρώπους που θέλανε να πειράξουν εντός εισαγωγικών το έργο του. Δηλαδή ήταν πολύ ανοιχτός. Αλλά καταλαβαίνω, καταλαβαίνω και ότι ως δημιουργός είχε μέσα του έτσι μια εσωτερική αγωνία. Οπότε το να δώσει αυτό το ελεύθερο, φαντάζομαι ότι και όλοι αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει. [00:12:30] Speaker B: Ήταν η πιο γενναιόδορη πράξη θεωρώ, γιατί γνωρίζοντας το μέγεθος του Θεοδωράκη, το πραγματικό μέγεθος του Θεοδωράκη εννοώ. Όχι μόνο τα τραγούδια του, μιλάω για το συμφωνικό του έργο και θα το λέω παντού όπου και αν βρεθώ και όπου. Είναι ένας από τους δέκα κορυφαίους συνθέτες όλων των εποχών. Το λένε οι έξω. Και εμείς δεν το έχουμε αντιληφθεί. Καθόλου. [00:12:53] Speaker C: Πάντως τελικά, απ' ό,τι φαίνεται, τους ερμηνευτές τους επέτρεπε να ερμηνεύσουν τη μουσική του. Όχι να τη χαλάσουνε, ούτε να την πειράξουνε. Αλλά να την ερμηνεύσουνε ήταν κάτι που είναι ενδιαφέρον. [00:13:02] Speaker B: Έχει πει κάποια στιγμή, επειδή έχουμε περάσει πολλές ατελείωτες ώρες, δηλαδή λέγαμε πάμε να πιούμε το καφέ τον απογευματινό και τ και μαζί με τη Σοφία πηγαίναμε, γιατί έτσι πιστεύουμε του δίναμε πολύ χαρά. Και όταν έφτασαν αυτά που λες τώρα, Αλέξανδρε, ότι επέτρεπε, είπε εγώ δεν θα απαγορεύσω σε κανέναν, αλλά να αναλαμβάνει την ευθύνη των πραξιών του. [00:13:31] Speaker A: Ακριβώς, αυτό ξέρω κι εγώ. [00:13:32] Speaker B: Άρα, λοιπόν, αυτή η κουβέντα δείχνει και πόσο φιλοσοφημένη σκέψη είχε ο Μίξης Νοδωράκης. Δεν θα απαγορεύσω, γράφω και πέρα, πάρ' το ρίσκο. [00:13:42] Speaker A: Πολύ σωστό και πολύ σοφό νομίζω. Γιατί να παγορεύσεις σε κάποιον. Δηλαδή, εγώ το θεωρώ πολύ σοφό. Η μουσική είναι για όλους, δεν είναι για αμερικούς. [00:13:51] Speaker B: Και πάρε το ρίσκο σου και πες το, άμα το αντέξεις, άμα δεν το αντέξεις, άμα σε αντέξει. [00:13:55] Speaker C: Στο τέλος, το τέλος, ο ερμηνευτής φέρει ευθύνη. [00:13:57] Speaker A: Ακριβώς. [00:13:58] Speaker D: Και για μένα όταν ήρθε η στιγμή να ερμηνεύσω αυτό το άλμπουμ, την πρώτη συνάντηση, έμπαινα στον κόσμο της ποίησης. Γιατί, ναι μεν τα έλεγα στο σχολείο, στις γιορτές, αλλά το να διαβάσω γκάτσο ή ρίτσο ή καμπανέλι, τις ζωές όλων αυτών των ανθρώπων και να μάθω πώς γράφτηκε το κάθε έργο ήταν για μένα ένας καινούριος κόσμος. Και μετά από έναν χρόνο, νομίζω πρέπει να ήταν ένας χρόνος. [00:14:26] Speaker B: Δε γίνεται. [00:14:27] Speaker D: Ούτε χρόνο, λέει ο Μίκης στο Στέφανο θα ήθελα σε παρακαλώ να μου φέρεις τη Σοφία να την γνωρίσω από κοντά. Και έτσι ένα απόγευμα πήγαμε στο σπίτι του στο Φιλοπάπου, ανοίγω την πόρτα και βλέπω μπροστά μου τον Μίκη Θοδωράκη. Αυτόν τον άνθρωπο που τον έχω στο μυαλό μου πραγματικά σπουδαίο. Είναι ο καλύτερος συνθέτης για μένα που υπάρχει. και μου λέει, με ρώτησε πράγματα για την οικογένειά μου, για τις μουσικές σπουδές που είχα κάνει και κάποια στιγμή πριν τελειώσει η βραδιά λέει θα ήθελα σε παρακαλώ να μου πεις τους δρόμους παλιούς του Μανώλη Αναγνωστάκη και κάτσει ο Στέφανος στο πιάνο, εγώ δίπλα του και σήκωσε τα χέρια του να με διευθύνει. [00:15:08] Speaker B: Και είπε τη φράση, γιατί και αυτή μπορώ να την απομονώσω ως ηχητικό ντοκουμέντο γιατί ξέρεις Τα λέω αυτά, παιδιά, διότι καμιά φορά λένε, έλα τώρα τι λένε. Όχι, θα πρέπει να υπάρχουν και οι αποδείξεις από αυτόν που συζητάμε, όπου λέει αυτό το κορίτσι, μιλώντας έτσι προς εμένα, με έκανε να σηκώσω τα χέρια μου να διευθύνω μετά από τη Φαραντούρη και τον Πυθικότσι. Αυτή τη φράση, να τη λες τώρα και να ευτυχώς που υπήρχε ένας φίλος του εκεί και τραβούσε βιντεάκια από το κινητό του, γιατί διαφορετικά δεν θα τολμούσαμε ποτέ να το αναφέρουμε αυτό, ούτε να το πούμε. Άρα, λοιπόν, το ίδιο συνέβη και με τον Επιτάφιο. Με τον Επιτάφιο, όταν το έκανα για πιάνο και φωνή, το ηχογραφήσαμε τυπικά όπως ηχογραφούμε, δηλαδή ένα στέρεο, όχι πολυκανάλο, δηλαδή όχι να μπορείς να επέμβεις μετά, να δημιουργηθείς λάθη, οτιδήποτε, και το πήγαμε στο ΜΥΚΗ, Και είπε ο Μίκης επιτακτικά αυτή τη φορά, αυτό πρέπει να βγει αύριο. Δηλαδή, τι θέλω να πω, και αν διαβάσετε την επιστολή που έχει γράψει κάτω από, όχι σε αυτό, την επιστολή κάτω από τον Επιτάφιο, εκεί νομίζω ότι πλέον τα κρέντιτς που παίρνω εγώ είναι απίστευτα, αλλά αυτά που παίρνει η Σοφία είναι συγκλονιστικά. Και υπάρχει αυτό δηλαδή, αυτή η επιστολή, υπάρχει ακόμα και στο YouTube όταν γράφεις, υπάρχει στα κρέντιτς κάτω, υπάρχει αυτή η επιστολή. [00:16:44] Speaker A: Πιστεύω θα υπάρχει και στο αρχείο. [00:16:45] Speaker C: Είμαι σίγουρος. [00:16:46] Speaker B: Ναι, ναι, ναι. Λογικά πρέπει να υπάρχει και στο αρχείο. Αλλά θέλω να πω ότι πρωτόγνωρες καταστάσεις και ένας Μήκης πικραμένος. [00:16:57] Speaker A: Να. [00:16:57] Speaker B: Ένας Μήκης πικραμένος διότι πικρατούνταν δεν παίζονται τα συμφωνικά του. Να. Ότι λέει πια με ξέχασαν, δεν με τραγουδάνε πια έλεγε. Ούτε ακόμα τα τραγουδιά μου. Δηλαδή ήτανε κάποια χρόνια που ήτανε πικραμένος. Ήτανε πολύ λίγοι οι άνθρωποι που κάναμε αυτό σε σχέση με τον Μίκη. [00:17:20] Speaker C: Εμείς έχουμε εδώ μπροστά μας το cd από τη συνάντηση. Αυτό που γράψατε εσείς Σοφία και εσείς Στέφανε. Και λέγαμε προηγουμένως, εκτός μικροφώνου, λέγαμε ότι αυτή είναι μια κύκλη λοιπόν τραγουδιών, η οποία είναι από την μεταπολίτευση και μετά. Έτσι δεν είναι, σωστά το λέω. [00:17:40] Speaker A: Όχι, όχι, όχι. [00:17:42] Speaker C: Πολλά από αυτά, τέλος πάντων. Αρκετά τέλος πάντων από αυτά. [00:17:45] Speaker B: Είναι τα λυρικά του κύριος εδώ. [00:17:46] Speaker C: Ναι. [00:17:47] Speaker A: Στο επόμενο CD, από ό,τι θυμάμαι, είναι... [00:17:50] Speaker B: Το επόμενο είναι τα προδομένα. [00:17:51] Speaker A: Είναι τα προδομένα. Γιατί ακολούθησε και η Συνάντηση 2. [00:17:54] Speaker D: Και μάλιστα η Συνάντηση 2... [00:17:55] Speaker C: Α, σωστά, η Συνάντηση 2. Γιατί αυτό είναι το έννος. [00:17:57] Speaker D: Πρόκυψε από την πρώτη συνάντηση που είχα με τον Μίκη στο σπίτι. Μου αφιέρωσε το Μια Θάλασσα Γεμάτη Μ Και μετά μου είπε ότι θα ήθελα πολύ να το δισκογραφίσεις και να ακουστεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα. [00:18:10] Speaker C: Και αυτά είναι τραγούδια τα οποία δεν τραγούδιούνται στην ομαδικότητα τόσο συχνά όσο τραγούδια τα άλλα. [00:18:14] Speaker B: Έως καθόλου. Έως καθόλου. Εμείς όμως επιμένουμε και τώρα ακόμα και θα επιμείνουμε και στο μέλλον δηλαδή γιατί είναι υπέροχα. Όχι άλλο λόγο. [00:18:25] Speaker A: Ναι, αυτό είναι αλήθεια. [00:18:26] Speaker D: Αλήθεια υπέροχα. [00:18:26] Speaker B: Και είναι τώρα, επειδή κάνουμε πολλές συναυλίες αυτό το καλοκαίρι, έχουμε τεράστια χαρά, γιατί γεμίζουν οι χώροι, γεμίζουν οι χώροι ασφυκτικά. Αυτό που ζήσαμε, ξεκινήσαμε από το Ρέθυμνο, αυτό που ζήσαμε μετά στην Σάμο, αυτό που ζήσαμε πριν λίγες μέρες στα Χανιά και στο Ιράκλειο, ήταν αδιανόητο, λάω θάλασσα. και να πεις, οκ, ήταν τα 100 χρόνια του Μίκη. Εγώ δεν πιστεύω σε πηδιακές συναυλίες, δηλαδή είμαι ενάντιδη. Εμείς, μάλλον εγώ, θεωρώ ότι αυτές τις μοναδικές ιδιοφοίες πρέπει να τις γιορτάζουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή. Δεν πρέπει να περιμένουμε μία επέτειο για να θυμηθούμε να τραγουδήσουμε Θοδωράκη ή να τραγουδήσουμε τον οποιοδήποτε άλλο μεγάλο έχει επέτειο. Τέλος πάντων. Και όπως ξεκινήσαμε με τον Θοδωράκη, συνεχίζουμε με τον Θοδωράκη και μετά τα εκατό χρόνια γερή να είμαστε, θα συνεχίσουμε όσο κι εμείς. [00:19:37] Speaker A: Και στα 101 και στα 102. [00:19:38] Speaker B: Λένε και χωρίς επαιτίους. Δεν θέλουμε επαιτίους. Σωστό. Εμείς συνεχίζουμε γιατί μας αρέσει αυτό που κάνουμε. Νιώθουμε υπέροχα στη σκηνή, έτσι πιστεύω. Πάρα πολύ. Και κάθε βραδιά είναι διαφορετική από τη νέα της ερμηνείας. Είναι δηλαδή, ανακαλύπτουμε και η Σοφία καινούργια πράγματα, και εγώ σε αυτά που παίζω. Δηλαδή, και υπάρχει Και πάντα η αξίες είναι αυτό το βλέμμα του Μίκη από πάνω, που εγώ τουλάχιστον το νιώθω πολύ έντονα κάθε φορά που παίζω έργα του, που νομίζω ότι εκείνη την ώρα παίζω για εκείνον. και εντάξει αυτό να δημιουργεί μια συγκίνηση. [00:20:15] Speaker D: Εγώ νιώσα και πάρα πολύ τυχερή διότι είχα τη δυνατότητα να τα μελετήσω μαζί του και να μου εξηγήσει και για τον επιτάφιο και την ιστορία όλη και πως το έγραψε ο Ρίτσος και πως τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί οπότε όλο αυτό με βοήθησε πάρα πολύ να αποδώσω τα ποίηματα. [00:20:32] Speaker A: Αυτή την ερώτηση την είχα ετοιμάσει, Σοφία, για σένα ειδικά, γιατί είσαι μία πολύ νέα κοπέλα, πραγματικά, και σκεφτόμουν πώς μπορεί μία αρμηνεύτρια, γενικότερα και στη συγκεκριμένη περίπτωση εσύ, να προσεγγίσει μουσική και ποίηση και τραγούδι εν τέλει, που έχει τόσο ιστορικό βάθος. Δεν είναι ένα απλό ποίημα. [00:20:54] Speaker D: Ακριβώς. [00:20:55] Speaker A: Έχει μια ιστορία από πίσω. Οπότε αυτό το έχω απορία γενικά και στους λαϊκούς τραγουδιστές, για να μην λυκνήσεις, αλλά επευκαιρία που έχουμε εδώ εσένα. Καταλαβαίνω ότι έχεις δουλέψει πάνω στη μελέτη της ιστορίας. Βέβαια. [00:21:10] Speaker D: Απαιτεί μελέτη πολλές ώρες κατανόηση όλο αυτό. Να δημιουργήσεις όλο αυτόν τον κόσμο μέσα σου ώστε να μπορείς να το εξωτερικεύσεις και να το νιώσεις και ο κόσμος. [00:21:20] Speaker B: Δεν είναι τυχαίο ότι εμένα το challenge που μου έδωσε ο Μίκης ήταν να μελοποιήσω καβάφι. Παρεπιπτόντως θεωρώ ότι η ωραιότερη μελωδία που έχει γραφτεί ποτέ είναι μία πολύ μικρή μελοποίηση που έκανε ο ίδιος το καβάφι που τον ακούμε στην Τρίτη Συμφωνία. Ένα μικρό απόσπασμα από την πόλη, για μένα τις κορυφαίες μελωδίες, αν όχι η κορυφαία μελωδία. Αλλά πάση περιπτώσει, άλλο αυτό, και εγώ επέλεξα τη Σοφία να είναι η βασικέλη μηνέφτρια για το δικό μου καβάφι. Και ο λόγος ήταν ότι πλέον με όλο αυτό τον δρόμο που της άνοιξε ο Θεοδωράκης και πλέον κατανοούσε και τα πιο δύσκολα και τα πιο δυσνόητα και τα πιο παραπέρα ανοήματα, Ήταν και εντυπωσιαστικά επίσης το πόσο μελέτησε, όχι μόνο τον Καβάφη στις απειματά του, μελέτησε τον Καβάφη στην ψυχή του η Σοφία για να μπορέσει να αποδώσει. Είναι αυτό δηλαδή, όπως εγώ σαν εσωλής του πιάνου, το πάλε ποτέ, Έκανα πάντα. Τι έκανα δηλαδή. [00:22:25] Speaker A: Ε, όχι. [00:22:27] Speaker B: Λέμε τώρα, εντάξει. [00:22:28] Speaker C: Έκανα έτσι, μια κίνηση έκανα. Δεν έχουμε βίντεο εδώ πέρα, έχουμε μόνο ήχο. Αλλά, γι' αυτό αντέδρασε εδώ ο Στέφανος, γιατί... [00:22:34] Speaker B: Βέβαια. Το θέμα λοιπόν είναι ότι όπως εγώ, ας πούμε όταν ήταν να παίξω ένα έργο, στην ωριμότητά μου εννοώ μετά τα 20 μου δηλαδή, γιατί μέχρι τότε πιο πολύ επίδειξη τεχνικής έκανα μεταξύ μας. Δεν έχω πρόβλημα να το πω. Αλλά, μετά που άρχισα να εμβαθύνω, με ενδιαφέρον να μαθαίνω τι γινόταν γύρω του. Δηλαδή, όταν έγραψα το δεύτερο Ραχμάνινοφ, δανείζομαι, έτσι, ένα σημαντικό έργο για μένα και υπέροχο για όλους, τι βίωνε ο Ραχμάνινοφ εκείνη την περίοδο, τι συνέβαινε στην πολιτική, τι συνέβαινε στον κόσμο, δηλαδή, αν δεν μπεις στο τοπίο, δεν μπορείς να πας να αρχίσεις να ψάχνεις το δέντρο. [00:23:16] Speaker A: Ναι, αυτό είναι μια μεγάλη ελπίδα. [00:23:17] Speaker B: Πρέπει να μπεις στο τοπίο, έτσι, πρέπει να δεις την όλη εικόνα για να μπορέσεις μετά να αποδώσεις αυτό και να προσεγγίσεις όσο αυτό είναι δυνατόν, τι είχε στο μυαλό του αυτός ο σπουδαίος τεράστιος, ο Ραχμάνινοφ ας πούμε. Και φαντάσου, λοιπόν, τώρα, γιατί το λέω αυτό, γιατί εγώ βρέθηκα με έναν εξίσου τεράστιο και να τον έχω δίπλα μου. όταν καθόμασταν και ακούγαμε με τις ώρες τις συμφωνίες του και κράταγε εκείνος την παρτιτούρα του και εγώ την παρτιτούρα του και άμα βλέπαμε καμία παρατυπία από αυτό που ακούγαμε και τιόμασταν και οι δύο δηλαδή ήταν τρομερό και του έλεγα τάδε μέτρο το κλαρινέτο του έλεγα και το όμποε δύο λάθη και άμισο και το όμποε και κάναμε αυτό ήταν τι να σου πω μαγικές στιγμές Και έρχεται και η στιγμή του Mauthausen γιατί αυτό υπάρχει επίσης μαζί με τον Επιτάφιο, είναι η παλάτα του Mauthausen και είναι και τα επιφάνεια. Είμαστε ένα απόγευμα στο σπίτι και ακούμε πάλι με τη διάθεση αυτή της κριτικής στα δικά του έργα, δηλαδή ποια ορχήστρα παίζει καλύτερα και ποιος έχει ενορχιστρώσει καλύτερα το Mauthausen. Έτσι εκεί έχουμε τις διάφορες απόψεις μας, τις ανταλλάσσουμε, τις κάνουμε κτλ. Κι εκεί με πιάνει και εμένα, λέω, θα ήθελα και εγώ βρε Μική μου λέω να σου ενορχιστρώσω το Mauthausen, αλλά που να βρεθεί ο ορχήστρα τώρα και που και πως. Και γυρνάει και μου δίνει το πιάνο του και μου λέει, ειδού η ορχήστρα σου. Θα το κάνεις μου λέει για πιάνο και φωνή. Και έτσι λοιπόν έγινε το Mauthausen Η ειδοχή για πιανοφωνή. Όπως και ο Επιτάφιος έγινε με αυτή τη λογική. Και είναι και δύο έργα τα οποία θα παίξουμε και στη συναυλία μας στο Μέγαρο. [00:25:05] Speaker D: Στη συγκοψή 2 Οκτωβρίου. [00:25:06] Speaker C: Α, τέλεια. [00:25:07] Speaker A: Πολύ ωραία. [00:25:08] Speaker C: Αυτό θα είναι ό,τι πρέπει αυτή η συναυλία για να σχεδόν ανοίγει τη νέα σεζόν της καλλιτεχνικής, οπότε είναι φανταστική. Πάρα πολύ ωραία, πάρα πολύ ωραία. Μου είπατε Mounthausen, μου είπατε επιτάφιο, μου είπατε εσύ που ήσουν πιο μικρή λιγάκι και το γνώριζες απευθείας. Ξέρεις, ας πούμε ότι έρχεται λοιπόν ένα παιδί 12 χρονών και λέει, Στέφανε, Σοφία, εγώ θέλω να γνωρίζω τη μουσική του Μίκη. [00:25:34] Speaker B: Μακάρι να γίνει. [00:25:35] Speaker C: Γίνονται και πολλά θαύματα και πολλά παιδιά τα οποία είναι διαφορετικά. Έρχεται λοιπόν αυτό το 12χρονο παιδί και σας το λέει αυτό το πράγμα. Τι θα του λέγατε να ακούσει. Τι να κάνει. Πώς να τη γνωρίσει τη μουσική αυτή. Πώς να τον συναρπάσει, να το πω κι αλλιώς. Δηλαδή, γιατί αυτό δεν είναι μια κάτι να τον μαγέψει. [00:25:57] Speaker D: Αρχικά, νομίζω, θα έπρεπε να διαβάσει για τον Μίκη. [00:26:00] Speaker C: Τον ίδιο. [00:26:01] Speaker D: Τον ίδιο τον Μίκη. Να καταλάβει και να αντιληφθεί το σκεπτικό του, το χαρακτήρα του, το όλο. Και πώς ξεκίνησε να τα γράφει όλα αυτά και τι τον ενέπνευσε να... πόσο δηλαδή που ήταν μέσα από τις Εκκλησίες και με τα Βυζαντινά και όλα αυτά και μετά ας ξεκινούσε από τα όπως το έχω κάνει και εγώ η ίδια στον εαυτό μου. [00:26:24] Speaker B: Α ωραία. [00:26:25] Speaker D: Δηλαδή βρήκα ξεκίνησα να διαβάζω τα βιβλία του ό,τι βιβλίο μου έχει δώσει έχω διαβάσει και τα ποίηματα που έχει γράψει και αμέσως μετά πήρα με τη σειρά αναεποχή, αναδεκαετία τι έχει γράψει και όλα αυτά τα έργα. [00:26:40] Speaker B: Εάν αυτό το παιδί απλά θα ήθελε να γνωρίσει τον Μίκη, εγώ θα τον πήγαινα κατευθείαν στα κλασικά του έργα, στα συμφωνικά του. Και γιατί αυτό. Εντάξει, γιατί αν ένα παιδί μου έλεγε θέλω να μπω στον κόσμο του Μίκη, σημαίνεται αυτό το παιδί κάτι έχει. Ενώ κάτι έχει καλό. [00:27:06] Speaker C: Κάτι που το ενδιαφέρει. [00:27:11] Speaker B: Θα τον πήγαινα στα Πρελούδια πιάνω, θα τον πήγαινα στο Ζορμπάτο Συμφωνικό, δηλαδή σε τέτοια, στο Κάντο Γενεράλ, σε αυτά τα μεγάλα έργα και μετά αν έβλεπε ότι του αρέσει θα προχώραγα σε ακόμα πιο δύσκολες φόρμες που έχει κάνει. [00:27:31] Speaker C: Άρα δηλαδή θεωρείς ότι για να του λες να κάνει αυτό που είναι ένα λίγο πιο δύσκολο είδος κατά μια έννοια ενός τραγουδιού. [00:27:40] Speaker B: Καλά, σαφώς. Έτσι, ναι, ναι. [00:27:41] Speaker C: Μια δύσκολη, πιο δύσκολη φόρμα. [00:27:43] Speaker B: Φόρμα μόνο γιατί ένα τραγούδι δύσκολο. [00:27:45] Speaker C: Ναι, όχι δύσκολο. [00:27:45] Speaker B: Συνήθως ένα καλό τραγούδι είναι πάρα πολύ δύσκολο. [00:27:47] Speaker C: Απλά έχει πολλές απολήξεις, δηλαδή πρέπει να το πιάσεις από πολλές πλευρές. [00:27:51] Speaker B: Σωστό. [00:27:51] Speaker C: Άρα ένα, όλα αυτά τα κομμάτια που όλοι τα α Ναι, δεν θα το ξεκινούσα από εκεί. [00:27:59] Speaker B: Αν έβλεπα ότι υπάρχει μέσα πραγματικά η θέληση να γνωρίσει το έργο του Θεοδωράκη. Στα βαθιά. Ξέρεις, ναι, είναι μια έκφραση που το χρησιμοποιώ στα βαθιά και εμένα με πετάξαν πολλές φορές στα βαθιά και εγώ τη Σοφία την έδειξα στα βαθιά. Κάτι τα κατάλαβαμε. Ναι, ναι και γενικότερα νομίζω ότι όταν μπαίνεις στα βαθιά αναγκάζεσαι να κολυμπήσεις. Αλλά αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Σωστά. Και μαθαίνεις πολύ πιο γρήγορα κολύ. [00:28:27] Speaker C: Ναι. [00:28:28] Speaker B: Ναι. [00:28:30] Speaker A: Εγώ θέλω να κάνω μια ερώτηση έτσι που δεν ξέρω αν την έχετε, σε εσένα θα την κάνω Σοφία. Νομίζω ότι είναι λίγο κοινή αλλά θα πεθυνθώ πρώτα σε εσένα. Υπάρχει κάποιο τραγόδι, όχι από αυτά που έχετε προς το παρόν πει, εννοώ μαζί, που έχεις σκεφτεί αχ αυτό θα ήθελα ας πούμε ο Στέφανος να το κάνει του Θεοδωράκη και να το πούμε. ή από την άλλη πλευρά του νομίσματος, κάποιο που έχεις πει ότι αυτό θα ήθελα αλλά δεν μου ταιριάζει, δεν θα μπορούσα να το πω με κάποιο τρόπο, το έχεις σκεφτεί αυτό ποτέ? [00:29:07] Speaker D: Έχω σκεφτεί δίσκους που θα ήθελα να κάνω, θα ήθελα να κάνουμε και άλλα έργα του Μική, αν έχει ο Στέφανος διάθεση και χρόνο. Τώρα για τραγούδια με δεύτερη σκέψη ότι δεν θα μπορούσα να τα πω, Σίγουρα θα υπάρχουν. [00:29:25] Speaker A: Δεν θα μπορούσαν να τα αποδώσουν ας πούμε. Δεν σου ταιριάζει με την έννοια. Δεν θα μπορούσες τεχνικά, γιατί καταλαβαίνω από δεδειγμένα υπάρχει μεγάλη τεχνική δυνατότητα. Αλλά σαν ιδιοσυγκρασία, να το πω, σαν είδος, σαν λόγο, λόγος του. [00:29:47] Speaker D: Ναι, ίσως τα πιο πολιτικά, δεν ξέρω αν θα... Ίσως να μην τα ακουμπούσα αυτά. για τον λόγο. [00:29:55] Speaker A: Κατάλαβα, κατάλαβα. Εσύ Στέφαν έχεις σκεφτεί το επόμενο βήμα? [00:30:01] Speaker B: Κοίτα να δεις, παιδιά, γενικά, εγώ θα ήθελα να κάνω πάρα πολλά πράγματα σε σχέση με τον Μίκη, έτσι. Θα ήθελα πάρα πολύ να ενορχιστρώσω αυτά που δεν μπορούσα τότε, να τα ενορχιστρώσω τώρα, και να τα παρουσιάσω σε μία συναυλία, ας πούμε, π.χ. σε έναν χώρο όπως το Μέγαρο, αλλά και όχι μόνο το Μέγαρο, δεν είναι το Μέγαρο, υπάρχουν πολλοί χώροι. Είχα σκεφτεί ότι θα ήθελα να κάνω τη Σουίτα για πιάνο, ενώ όχι τη μικρή Σουίτα. Τη μικρή Σουίτα την έχω γράψει και για ορχήστα, έχω κάνει μεταγραφή. Αυτό μόνο εγώ το έχω γιατί δεν... και το έχει ακούσει στο Ηρώδιο πέχτηκε για πρώτη φορά τότε που η Σοφία έκανε την πρώτη συμφάνιση. Γενικά, να παίξω αυτή τη μεγάλη σουήτα που έχει κάνει, την σουήτα για πιάνο και ορχήστα, που είναι για μένα ένα καταπληκτικό έργο. Αυτή που ήρθε στην τηλεόραση. Αυτή που ήρθε στην τηλεόραση, ναι ναι ναι. Αυτό δηλαδή, και είναι καθαρά θέμα χρόνου, διότι δεν μπορώ να πάω επιθεσμικά εκεί με τίποτα, όσο και να γνωρίζω πια το έργο του Μίκη. Θέλει πολύ βαθιά μελέτη αυτό το έργο, για να αποδοθεί στο επίπεδο που εγώ τουλάχιστον θα βάλω τον πύχη, το δικό μου. Αλλά σίγουρα ότι θα συνεχίσουμε να κάνουμε Θεοδωράκι, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και αν, πώς να πω, αν έτσι θελήσει τύχη, θα ήθελα πάρα πολύ κάποια στιγμή, επειδή έχω κάνει διεύθυνση ορχήστως, να διευθύνω τη δεύτερη συμφωνία που είναι για μένα το αριστούργημα του 20ου αιώνα. Το λέω έτσι. Πολύ. [00:31:53] Speaker C: Ωραία. Ορίστε λοιπόν, παιδίον δόξα στρανώ και όσοι ακούνε από τις ορχήστρες, να έχουμε και ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να λάβουν και δύσκολα έργα, γιατί αυτό είναι πολύ δύσκολο έργο και ένας λόγος μάλλον που δεν παίζεται τόσο πολύ είναι ότι είναι δύσκολο. Ήταν. [00:32:07] Speaker B: Πλάι δύσκολο. Λοιπόν, ο Μίκης θα τίμησε η ορχήστρα του, πες την πόλη αν θυμάσαι, του Δίσσελντορφ. Η ορχήστρα του Δίσσελντορφ είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση της ορχήστρας Το, δεν θυμάμαι μερομηνία, αλλά πριν το κορονοϊό ήταν, έτσι. Ναι, πριν το κορονοϊό, η γερμανική κυβέρνηση τίμησε τον Νίκη Θοδωράκη για το συμφωνικό του έργο. Και μας προσκάλεσε με τη Σοφία να κάνουμε ένα μικρό ρεσιτάλ το προηγούμενο βράδυ στην Υπηρεσία Ένως Πολιτικού, δεν θυμάμαι ποιανό ήταν, και την άλλη μέρα θα παιζόταν η δεύτερη συμφωνία του. όπου έχει αυτό το τόσο, να πω, ιδιοφυές πασάζ του τρόπου, όπως να το πω. Ναι, ναι. Το. [00:33:00] Speaker C: Κοινό το μέρος, το κομμάτι. Το. [00:33:01] Speaker B: Κομμάτι με αυτό που είναι η παιδική χοροδεία. Αυτά τα τραγούδια της γης. Εκείνη την ώρα δηλαδή που γίνεται όλο αυτό και ξαφνικά παπ και ακούς αυτή την τενούτα από κάτω και το λίπα τώρα και ανατρέχεσαι. Παίξαν καλά. Συλλογιστικά. Λοιπόν, ο Μίκης είχε τρομακτικό άγχος για την αποδοχή του έργου του. Δεν είχε άγχος. Και είχανε πολλά στραβά εκείνη την ημέρα, διότι ο πιανίστας ο οποίος, γιατί έχει ένα πολύ ισχυρό μέρος το πιάνο σε αυτή τη συγχρονία, το οποίο έχει μέρη και από την σουίτα, δηλαδή, ο Μίξ του άρεσε πάντα, και μ' αρέσει και σε μένα αυτό το κάνω, γιατί εγώ στις δικές μου δουλειές, όχι αυτές που ακούγονται, αυτές που δεν ακούγονται εννοώ, ναι, ότι ανακυκλώνω θέματα, δηλαδή τα περνάω κάποια θέματα, μπορώ να συναντήσω σε ένα κονσέρτο μου για πιάνο και ορχήστρα ας πούμε, Και θέλω να πω λοιπόν ότι μίλησε και τρομερό άγχος, γιατί είχαν και στραβά, το ένα στραβό ήταν ο πιανίστας ο οποίος αρρώστησε και έπρεπε να βρεθεί ένας πιανίστας να έχει μόνο δύο μέρες να μάθει αυτό το έργο. Δεν θα ήθελα να ήμουν ποτέ στη θέση αυτού του πιανίστα και νομίζω κανένας πιανίστας δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του. Είσαι. [00:34:11] Speaker C: Ευχερός που δεν σου ζητήθηκε. Ναι, ναι, ναι. Γιατί εκείνη τη στιγμή μπορεί να μην είναι εύκολο να πεις όχι οπότε. Ευτυχώς. [00:34:18] Speaker B: Ο Μίξ ήξερε τις ιστορίες μου. Λοιπόν, τέλος πάντων. Και στο τέλος δεν υπήρχε ένας Έλληνας ανταποκριστής για αυτό το τόσο μεγάλο που συνέβαινε. Παρά μόνο, ήταν βεβαίως ο Αστέρις ο Κούτουλας, ήταν η Ρένα, η Παρμενίδου, αυτή η αγαπημένη Ρένα Παρμενίδου, που τη λατρεύουμε, η Σοφία και εγώ. Και ευτυχώς στο τέλος η Σοφία σήκωσε τον κινητρό της για να τραβήξει... Τράβηξε. [00:34:49] Speaker D: Παιδιότητα. Τράβηξε. [00:34:50] Speaker B: Τη στιγμή. Έξι και είκοσι οκτώ λεπτά χειροκρότημα όρθιοι όλοι οι Γερμανοί. Εντάξει. [00:34:58] Speaker C: Και. [00:34:59] Speaker B: Αυτό λοιπόν μετά το δώσαμε στην τηλεόραση και έτσι πέχτηκε λίγο σε κάποιες ειδήσεις, σε κάποια δελτία ότι έγινε αυτό. Είναι αυτό που σου λέω. Γι' αυτό δεν μ' αρέσουν τα παιδιακά. Να τιμάμε τους ανθρώπους εν ζωή και να τους κάνουμε να χαίρονται αυτούς τους τόσο σπουδαίους. Για. [00:35:21] Speaker C: Αλήθεια αντιπάντα εμείς εδώ θα είμαστε και για τα 101 και για τα 102. Εσύ. [00:35:25] Speaker B: Σίγουρα και μακάρι να μην ήσασταν μόνο εσείς γιατί είστε όασι και δεν το λέω τώρα επειδή είστε μπροστά και επειδή το λέμε σε όλο τον κόσμο που μας ακούει αλλά είστε όασι. Δηλαδή το να συνομιλείς με ανθρώπους με γνώση που έχουν και τέτοιο σεβασμό δεν υπάρχουν αυτά τα μία παιδιά είναι αλήθεια. Ο. [00:35:47] Speaker C: Μίκης Θοδωράκης είναι ένα εθνικό κεφάλαιο, μάλλον είναι ευρωπαϊκό κεφάλαιο από ό,τι έχω καταλάβει. Παγκόσμιο. [00:35:54] Speaker B: Και. [00:35:55] Speaker C: Εκεί θα το πήγαινα, θα το πήγαινα εκεί. Παγκόσμιο κεφάλαιο. Το έχω καταλάβει από όλη τη συζήτηση μέχρι τώρα ότι έτσι τον θεωρείται και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Εγώ το φέρω πάλι στα ελληνικά δεδομένα όλο αυτό. Γιατί καμιά φορά η παγκοσμιότητα μπορεί να μην έχει τοπικό αντίκτυπο. Ναι. [00:36:16] Speaker B: Βέβαια, βέβαια. Και. [00:36:17] Speaker C: Θέλω λίγο να σκεφτείτε γιατί έχετε μελετήσει αρκετά και το παρελθόν του. Δηλαδή όταν ήταν ζωή, όταν ήταν νεότερος, πριν. [00:36:24] Speaker B: Ξεκινηθείτε κλπ, όλα αυτά τα ιστορία. Τι. [00:36:28] Speaker C: Ρόλο παίζει στην ιστορία της Ελλάδος ο Μίκης Κατ Νάουμψηζας και το ρωτάω αυτό εξ αφορμής ενός έργου που έχουμε φτιάξει παλαιότερα εμείς στη Μουσική μας Βιβλιοθήκη, όπου μέσα από το αρχείο του αφηγούμαστε την ιστορία της Ελλάδος τον 20ο αιώνα, το οποίο τελικά αποδεικνύεται ότι Μια χαρά ματσάρουνε και μια χαρά πηγαίνουνε παράλληλα. Εγώ έχω λοιπόν, όποιος το έχει χρησιμοποιήσει, γιατί αυτό είναι ένα εκπαιδευτικό έργο, το έχουν χρησιμοποιήσει πολλά σχολεία, πολλοί δάσκαλοι, πολλοί άνθρωποι. Και. [00:36:59] Speaker A: Εμείς οι ίδιοι θα λέγαμε. Και. [00:37:00] Speaker C: Εμείς οι ίδιοι πολλές φορές, ακριβώς. Αλλά πάντα με ενδιαφέρει να βλέπω μέσα από το μάτι των άλλων, πως βλέπουμε τον Μίκη εδώ, τοπικά, στην Ελλάδα. Εγώ. [00:37:11] Speaker B: Θα πω μία λέξη, ηγέτης. Με ότι αυτό μπορεί ο καθένα όχι μόνο μουσικά, και σε γενικότερα. Σαν προσωπικότητα. Υγετική προσωπικότητα, με έναν λόγο στιβαρό, με έναν λόγο αληθινό, με τρομερό χιούμορ, είναι ακριβώς αυτό που λείπει. Είναι μια υγετική φυσιογνωμία. Και για να αστειευτούμε και λίγο, αλλά δεν είναι καθόλου αστείο, αν θεωρήσουμε 52 πιο γνώριμα, Κομμάτια. Παγκοσμίως. Να λέω γνώριμα. Είναι δύο. Είναι η πέμπτη του Μπετόβα, η οποία έχει τέσσερις νότες. Ή πέντε. Τέσσερις. [00:37:56] Speaker C: Αλλά οι τρεις είναι ίδιες. Τρία σωλ και ένα μη. Και. [00:38:00] Speaker B: Ο Ζορμάς που έχει δύο. Αυτό μεταξύ αστείου και σοβαρού. Είναι τα δύο μοτίβα τα πιο διαδεδομένα. Όχι σε... Δηλαδή ακόμα έχεις πολλές πόσες. Την τελευταία στην Αλλάσκα να πας και να πεις τώρα... Στον πλανήτη. Ναι. [00:38:16] Speaker A: Ισχύει. Ίσχυει. Και. [00:38:18] Speaker C: Πόσες εκδοχές του έτσι αυτό... Συν. [00:38:21] Speaker B: Μια ειδική μου... Πόσες. [00:38:24] Speaker C: Πόσες, πόσες και συν μια ειδική σου κανά το λες. Αλλά η Ελλάδα... Μας λείπουν τέτοιες προσωπικότητες. Ε. [00:38:30] Speaker D: Βέβαια. Σίγουρα. [00:38:31] Speaker B: Ειδικά τώρα, γενικά, τα τελευταία χρόνια φυσικά μας λείπουν. Πάρα πολύ μας λείπουν. Δηλαδή... Γεννιούνται. [00:38:41] Speaker C: Υπάρχουν. [00:38:41] Speaker B: Συνθήκες. Δεν το ξέρουμε ακόμα. Δηλαδή σίγουρα γεννιούνται. Μπορεί. [00:38:44] Speaker D: Συνθήκες να μην βοηθούν. Είναι. [00:38:45] Speaker C: Οι συνθήκες κατάλληλες και ζητάνεται τους ανθρώπους. Φτισκόμαστε. [00:38:50] Speaker B: Σε μια αλλαγή εποχής. Όχι αλλαγή εποχής. Μιλάμε όπως ήταν οι αλλαγές εποχής του πλανήτη Γη. έτσι όπως ήταν κάποτε η περίοδος των παγετώνων και μετά έρχονταν άλλα ζώα και μετά τα ύφεστα και μετά όλα αυτά, ζούμε κάτι αντίστοιχο. Εδώ ζούμε δηλαδή, βιώνουμε μέσα σε πάρα πολύ λίγο χρονικό διάστημα, Άλλη κοσμοθεωρία, η οποία πρώτα απ' όλα δεν βασίζεται πια στον άνθρωπο. Έχει φύγει απ' τον άνθρωπο, έτσι. Δεν λέω μόνο για το AI, το οποίο σε λίγο θα γίνει... Θα κυριαρχήσει. Θα γίνουν οι άνθρωποι, θα γίνουν, πώς το λένε τώρα... Υποχειρία, αυτό να πεις. Όχι απλά υποχειρία, junkies, δηλαδή θα γίνουν... Εθισμένοι, μονομένοι στη χρήση του. Γιατί σου πετάει τώρα, ας πούμε, το AI. την ευκολία. Αυτή είναι η παγίδα. Σε. [00:39:38] Speaker D: Όλα. Σε. [00:39:39] Speaker B: Όλα, στα πάντα. Είτε. [00:39:40] Speaker D: Αφορά το σπίτι σου, είτε τη δουλειά σου, τα τραγούδια σου, τα πάντα τα σκέφτεσαι. Άρα. [00:39:46] Speaker B: Γλυκένεσαι εσύ με αυτό, μετά γίνεσαι δεσμίος και μετά θα αρχίσει να σε καθοδηγεί το ίδιο το AI στου τι πρέπει να πράξεις. Αυτό είναι το ένα. Οι άνθρωποι αυτοί που ζηλεύω την εποχή που ζήσανε, και ζήσανε όλα αυτά τα φρικτά, ζήσανε πολέμους, ζήσανε εμφύλιο, ζήσανε χούντες, ζήσανε δηλαδή άγρια πράγματα, Γιατί τους ζηλεύω, γιατί μέσα από αυτά μεγαλούργησαν. Διότι υπήρχαν κίνητροι, υπήρχαν μυρωδιές, υπήρχαν καταστάσεις. Μαζευόντουσαν όλοι και ήταν μια παρέα και αυτή η μύθη ότι υπήρχε έχθρο μεταξύ Χατζηδάκη και Θοδωράκη, αυτά είναι όλα σαχλαμάρες. Ο Θοδωράκης όταν έφυγε, ο Χατζηδάκης ήταν δίπλα του όλη τη νύχτα στο νεκροτομείο. Επίσης με τον Μίμη τον Πλέσσα που είναι θείος μου. Ήταν ή είναι θείος μου. Παραμένει θείος μου. Δεν σε έχει πάει αλλού. Είχαν επίσκεψη ο 98χρονος Μίμης επειδή ο Μίκης δεν μπορούσε πήγαινε στο σπίτι του και τα λέγανε δηλαδή. Όλα αυτά. Με τους ποιητές. Οι καυγάδες τους. Στα Κίνα τους. Στα άλλα. Δηλαδή όλα αυτά μας τόσο όμορφα. Άρα εκεί υπήρχε πολιτισμός. Έβρασε. Αυτό. [00:41:06] Speaker A: Με εντυπωσιάζει. Βλέποντάς το δηλαδή από μια απόσταση θεωρώ ότι ήταν μια γενιά πολύ σημαντικών ανθρώπων με ιδεολογικές και άλλου τύπου και καλλιτεχνικές ενδεχομένως διαφορές που όμως μπορούσαν με ένα εσωτερικό τρόπο να συνομιλήσουν και να παράξουν αποτέλεσμα σε αυτό το οποίο έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον αυτό δηλαδή γενικότερα να το παρατηρήσει κάποιος για την ιστορία της Ελλάδας και συζητάμε τώρα και κάπως μου φαίνεται λίγο περίεργο για εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Άρα. [00:41:34] Speaker B: Λοιπόν από τη στιγμή που αλλάζει όλο το σκηνικό και εγώ πήγα στο AI που είναι το τελευταίο έργο, για εμάς τουλάχιστον, γιατί αυτό έχει βρεθεί πολλά χρόνια πριν. Μόλις γίνεται το smartphone, το smartphone έγινε για να μας κάνει χαζούς. Έτσι, είναι ακριβώς το αντίθετο το smart. Τελείωσε πλέον να υπάρχει επαφή των ανθρώπων. Άρα ότι γεννιούνται οι ηγετικές, για να πάμε στο θέμα που εξηγήσαμε να αναπτύσσουμε, ότι γεννιούνται οι ηγετικές προσωπικότητες και τεράστιες ταλέντα στο χώρο των τεχνών και όχι μόνο και γενικά. Πούνται, γιατί δεν τους βρίσκουμε, γιατί είναι όλοι απομονωμένοι. Πλέον λειτουργεί ως μονάδα. Δεν υπάρχουν οι παρέες. Όταν λοιπόν έπαψαν να υπάρχουν οι παρέες, δεν υπάρχει πλέον τίποτα. Αλλά για αυτό πιστεύω ότι θα είναι πολύ εντυπωσιακό αν βρεθεί κάτι ανάλογο, το οποίο μπορεί να υπάρχει, αλλά δεν θα το μάθουμε. Μάλλον. [00:42:36] Speaker A: Όχι. Εσύ Σοφία θέλεις να απαντήσεις και εσύ στην ίδια ερώτηση. Τι σημαίνει, τι πιστεύεις ότι σημαίνει για την Ελλάδα ο Θεοδωράκης εδώ εσωτερικά. Ο. [00:42:51] Speaker D: Θεοδωράκης ήταν πολλά πράγματα και έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο και στην πολιτική θεωρώ και στη μουσική. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Στέφανο ότι ήταν ηγέτης, ένας γενναιόδωρος άνθρωπος, σπουδαία προσωπικότητα και ήταν και ο άνθρωπος που έφερε την ποίηση στο στόμα μας, στο λόγο μας. Σωστά. Ήταν πολύ σημαντικό για όλους εμάς να αρχίσουμε να διαβάζουμε ποίηση. Μέσα. [00:43:16] Speaker B: Από λατέρνας συνειρμικά, ο κόσμος περνούσε η λατέρνα και έπαιζε SFRI. Και. [00:43:20] Speaker D: Μάθαμε το περιγυάλι. Είναι. [00:43:22] Speaker A: Δικτουσιακά πράγματα, σωστά. Βεβαίω. [00:43:23] Speaker B: Έτσι, είναι αδιανόητο. Και η χαρά μας, συγγνώμη θα σε διακόψω, που είναι στις συναυλίες που παιδιά έρχονται επί τσιρίκια και υπάρχει λυπίδα. Έρχονται και μικρότερα. Εγώ. [00:43:36] Speaker C: Έβαλα το 12 γιατί είναι η ηλικία της μεταφώσεις. Ναι. [00:43:38] Speaker B: Και πιο μικρά τα οποία μαγεύονται από. [00:43:41] Speaker D: Αυτό που ακούνε. Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά. Ευτυχώς. Πολλά. [00:43:44] Speaker B: Να φτάσει στα αυτιά τους. Να φτάσει. Αυτό είναι. Να σπάσει το μπλόκο και να φτάσει στα αυτιά τους. Και να μην φτάνουν άλλα στα αυτιά τους. ή. [00:43:54] Speaker A: Τουλάχιστον να στάσουν και αυτά. Να. [00:43:55] Speaker B: Στάσουν και αυτά και να σε επιλέξουν. Μπράβο. Πολύ. [00:43:58] Speaker D: Σωστά. Ακριβώς αυτό. Και. [00:44:01] Speaker A: Αν θα έπρεπε να επιλέξεις, εσύ Πρωτοσοφία, να κρατήσεις μοναχά ένα έργο, αν σου λέγανε ότι ξέρεις κάτι, διάλεξε τώρα, σου λέει κάποιος ότι πρέπει να διαλέξεις μόνο ένα, είτε για να το τραγουδήσεις, είτε για να το ακούς, εσάι. Για. [00:44:20] Speaker D: Συγκεκριμένο δίσκο μιλάμε? Όχι. [00:44:22] Speaker B: Για. [00:44:22] Speaker C: Εσύ έργο του. Ένα. [00:44:26] Speaker A: Έργο του. Πες. [00:44:28] Speaker C: Ότι καταστρέφει το πλανήτης. Καν'τι γίνεται πρέπει να σώσουμε ένα μονάχα έργο του Μική. Πω. [00:44:34] Speaker D: Πω μου βάζετε δύσκολα. Βέβαια. [00:44:37] Speaker C: Έτσι είναι η τελευταία ερώτηση. Πάντα. [00:44:39] Speaker B: Είναι δύσκολη. Δύσκολη είναι έτσι. Αυτό. [00:44:40] Speaker D: Είναι έπλεξο. Μπορώ να πάω λίγο το χρόνο μου να σκεφτώ. Εγώ. [00:44:44] Speaker B: Θα είμαι πάλι, θα γίνω γραφικός. Ναι, τη δεύτερη συμφωνία. Ναι. [00:44:50] Speaker A: Πάνω κάτω το είχες περιγράψει λίγο πριν. Δεν. [00:44:53] Speaker B: Με έχει συγκλονίσει έργο περισσότερο απ' όσο το συγκεκριμένο έργο. και αν μπορούσα να κλέψω και λίγο από δίπλα, θα κλέψω και αυτή τη μελοποίηση που έχει κάνει στην πόλη του Καβάφη. Αν μπορούσα λίγο έτσι να το... Εντάξει. [00:45:12] Speaker C: Θα το επιτρέπαμε. Μαζί. [00:45:14] Speaker B: Βέβαια. [00:45:15] Speaker C: Ο Στέφανος έκανε μια σοφή επιλογή. Γιατί όταν λες δεύτερη συμφωνία, παίρνεις ένα πολύ μεγάλο συμφωνικό έργο που έχει πολλά πράγματα μέσα. Οπότε τώρα και εσύ που έρχεται, που πρέπει να σκέφτηκες αναγκαστικώς, ήμουν σίγουρος, θα πρέπει να το δεις κάπως ανάλογα ή όχι. Λοιπόν. [00:45:30] Speaker D: Τελευταίο έργο που θα έπρεπε να επιλέξω για να ερμηνεύσω ή για να ακούσω. Ένα. [00:45:34] Speaker C: Που θα το έπαιρνες μαζί σου για πάντα. Για. [00:45:36] Speaker D: Πάντα. Ή. [00:45:37] Speaker C: Θα το ερμηνεύεις, θα το ακούς, ό,τι. [00:45:39] Speaker D: Θες να το κάνεις. Επιλέγω τον Επιτάφιο. Είναι από τα αγαπημένα μου έργα. Και δείχνει όλες τις στιγμές της μάνας από το χαμό μέχρι το να ξαναφέρει όλο αυτό να επανέλθει από το χαμό του παιδιού. Γιατί δείχνει πολλές πτυχές. Πολλά συναισθήματα. Ακριβώς. [00:46:00] Speaker A: Του Πένθους. Είναι ουσιαστικά τα επίπεδα του Πένθους. Πω πω είναι πολύ ωραίο αυτό που λες γιατί εγώ το έχω σκεφτεί για τον Επιτάφιο έτσι και έχω σκεφτεί και το ότι πολλές φορές αυτό ας πούμε με έχει απασχολεί σε προσωπικό επίπεδο, παίρνω λίγο το χρόνο. ότι τραγουδάμε τον Επιταφείο και πως σκεφτόμαστε αυτό που έλεγα πριν που εμένα με απασχολεί την ιστορία του Επιταφείου που είναι ο θρήνος, ένας θρήνος πόσο σημαντικό είναι αυτό και πολύ μου αρέσει αυτό που είπες πάρα πολύ. Δεν. [00:46:29] Speaker B: Θα ξεχάσω τον Μίκη Βουρκωμένο όταν έκανε την πρώτη ακροασία του Επιταφείου με την Σοφία που της είπε εσύ είσαι η μάνα Δεν το έγραψε, αλλά εγώ το λέω. Έχει γράψει άλλα, πολύ πιο ισχυρά, αλλά αυτή την κουβέντα εγώ δεν θα την ξεχάσω. Ναι, η Σοφία, τον Επιτάφιο, ναι, νομίζω ότι καλά θα έκανα να τον έχει, γιατί το έγραψε γλωνιστικά. Εγώ κάθε φορά που παίζουμε το έργο αυτό, και ας μην το παίζουμε ολόκληρο, παίζουμε μέρη του, από τον Επιτάφιο, η Σοφία πάντα με συγκλονίζει. Και εσύ έχουμε κάνει 500 συναυλίες. Γιατί το λέει και διαφορετικά κάθε φορά, αλλά διαφορετικά πονάει. Δηλαδή, την ώρα που το λέει πονάει διαφορετικά. Είναι μια κραυγή. Ναι. [00:47:29] Speaker C: Η βιωματική σχέση που έχει κανείς με τη μουσική πάντα βγαίνει στην εκτέλεση όταν το παίζει. Οπότε, την μία μέρα που είσαι έτσι, είσαι έτσι. Την άλλη μέρα που είσαι έτσι, είσαι λίγο αλλιώς. Και αυτή η λεπτέσθητη αλλαγή από τη μία σε κάποιον που είναι μαζί όπως είσαι εσύ Στέφανε όταν το τραγουδάει η Σοφία, έχει επιρροή. Μπορεί να μην έχει επιρροή στο κοινό από την άλλη, με την έννοια ότι το ακούνε εκείνη τη φορά, αλλά το σίγουρο είναι ότι έχει μια μοναδικότητα. Και αυτό είναι το πολύ καλό στην όλη υπόθεση. Και. [00:48:00] Speaker B: Λες κάτι τώρα, πόσο, 100% είσαι σε αυτό που λες, διότι ο Μίκης, όταν του πήγαμε αυτό το υπογράφημα, είναι λογικό ότι μέσα είχαμε και διάφορα λάθεια. Εγώ κυρίως, δηλαδή, πιανιστικά υπήρχαν και αυτό που λέμε στην κοινή, πράσινες. Εντάξει, λογικό είναι, γιατί και εγώ δεν κρατιόμουν εκεί. Και του λέω, βρε Μίκη, πώς να διορθώσουμε, γιατί μου λέει, αυτό που σας είπα πριν, βγάλτε το αύριο σας παρακαλώ, είπε. Αύριο αυτό να κυκ Και λέει, τι λες τώρα μου λέει, θα χάσεις αυτή τη μοναδικότητα αυτής της στιγμής, δεν θα την ξαναπετύχεις μου λέει, ούτε εσύ ούτε Σοφία. Και λέμε δάσκαλε, ok, εδώ είμαστε. Πάμε. Εγώ απλά αυτό που θέλω σαν επίλογο δικό μου να πω, είναι ότι εγώ δίπλα στο Μίκι, και το λέω και δημόσιο αυτό σε όλες μας τις συναυλίες, ξαναέμαθα μουσική. Και παράλληλα έμαθα ζωή. Θα ξεχάσω την εικόνα που μου διηγήθηκε όταν ήταν στο στρατόπεδο στη Μακρόνησο και έγραφε τη Σουήτα. Περιβάλλεται για πιάνο και ορχήστρα. Σε χαρτιά έκανε μόνος του τα πεντάγραμμα μεταξύ δηλαδή ξύλου και αυτό και κάποια στιγμή έχει μαζέψει τα χαρτιά του και τα φυσάει ένας τελός αέρας και πάει και τα καρφώνει στα σιγματοπλέγματα. Αυτή την εικόνα αν κάποιος την την έβλεπε σε μια ταινία, ας πούμε, νομίζω ότι το λιγότερο θα βούρκωνε. Ιταλικός. [00:49:35] Speaker C: Νεαροορισμός 100% αλλά στην πραγματικότητα και με πολύ ξύλο. Μας. [00:49:41] Speaker B: Έχει διηγηθεί πολλά. Πάρα πολύ ωραία. Διαπεράσαμε υπέροχα. Ήταν. [00:49:48] Speaker D: Ένα όμορφο απόγευμα. Ωραία. Και. [00:49:50] Speaker C: Εμείς το ίδιο. Είχαμε μαζί μας τον Στέφανο Κουρκολή και την Σοφία Μανουσάκη, δίπλα μου είχα την Βάλια Βράκα και εγώ με ο Αλέξανδρος Χαρκιολάκης και συζητήσαμε για τον Μίκη Θοδωράκη και μάλλον φεύγουμε έτσι λίγο πιο πλούσιοι από. [00:50:04] Speaker B: Αυτή τη συζήτηση. Πάντα. [00:50:06] Speaker A: Και χαρούμενοι. Ναι. [00:50:07] Speaker B: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ. Εμείς. [00:50:09] Speaker D: Σας ευχαριστούμε. [00:50:25] Speaker B: Υπότιτλοι AUTHORWAVE.