Episode Transcript
[00:00:06] Speaker A: Ω, ω, ω, ω, ω...
[00:00:13] Speaker B: Φέτος εμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, το άνθρωπο που έπλεξε τη μουσική με την ιστορία, την ποίηση με το λαό, την τέχνη με την αντίσταση.
Toll Culture και ο Σύλλογος Φίλοι της Μουσικής παρουσιάζουν μια σειρά τριών podcast όπου αναζητούμε τις πολλαπλές όψες του μουσικού Θεοδωράκη, του δημιουργού που κινήθηκε ανάμεσα στο συμφωνικό και το λαϊκό, αφήνοντας ένα αποτύπωμα ανεξίτηλο.
[00:00:41] Speaker C: Καλώς ήρθατε λοιπόν στο τρίτο podcast και τελευταίο, που συνδιοργανώνουν, φτιάχνουν, σας μεταδίδει ο Σύλλογος Φιλής Μουσικής και στη συνεργασία με το El Culture.
Απέναντί μου έχω τη συνεργάτη μου την κυρία Βάλια Βράκα, μουσικολόγο, υπεύθυνη του τομέα ελληνικής μουσικής στη Μουσική Υβουλιοθήκη του Σύλλογου Φιλής Μουσικής. και βεβαίως στα δεξιά μας έχουμε την τιμή να έχουμε μαζί μας τη Ρίτα Αντωνοπούλου και η οποία θα μας ταξιδέψει λιγάκι στην εντύπωση που της δημιούργησε καταρχάς ο Θεοδωράκης όταν το γνώρισε. Οπότε αυτή μάλλον είναι η πρώτη ερώτηση, αν συμφωνείτε και εσείς κυρίες μου, σωστά, ότι πώς σου φάνηκε όταν το γνώρισες για πρώτη φορά τον Μίκη Θεοδωράκη.
[00:01:31] Speaker A: Λοιπόν, θα σου πω το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό γιατί δεν περίμενα ότι θα τον γνωρίσω και ήταν σε μια μεγάλη συναυλία που κάναμε προς τιμήν του και είμαι μέσα στο καμαρίνι και ακούω την Μαρία Φαραντούρη να λέει με τη χαρακτηριστική φωνή της «Ήρθε ο Μίκης» και εγώ βαφόμουνα και λέω «ποιος Μίκης, Θεέ μου, τι λέει» και βγαίνω έξω από το καμαρίνι και λέω «ποιος Μίκης, παιδιά, ενημερώστε».
Και δεν ήξερα ότι θα είναι παρόν στην συναυλία αυτή.
Και θυμάμαι βγήκα και τον είδα έτσι απέναντί μου και είχα ξέρει σε αυτό το άγχος του να παρατηρήσω τις αντιδράσεις του και δεν το περίμενα. Ήταν σαν ένα μικρό παιδί.
Αυτό μου έκανε τόση εντύπωση, παιδιά. Ήταν τέτοια η χαρά του.
που λέγαμε τα τραγούδια του, τον διπλανόδου τον είχε αφήσει ησυχία. Ήταν όλη την ώρα σκούνταγε και του έλεγε άκου αυτό και τραγούδαγε.
Ήταν σαν ένα μικρό παιδί.
που παρακολουθούσε μια παράσταση, ας πούμε, που του είχαν κάνει δώρο, κάτι που του κάνανε δώρο.
Χάρηκα τόσο πολύ και μετά όταν κατέβηκα και πήγα να τον χαιρετήσω, πήγα εκεί κοντά του και η πρώτη του κουβέντα ήταν «Σε ευχαριστώ που λες τα τραγούδια μου».
Πω πω τι ωραίο. Τι να πεις τώρα εκεί.
[00:03:01] Speaker B: Πότε ήταν αυτό, ποια χρονολογία, τοποθέτησέ το λίγο χρονολογικά.
[00:03:04] Speaker A: Αυτό τώρα κάτσε να σκεφτούμε, πρέπει να ήταν το 2015.
14-15 εκεί.
[00:03:14] Speaker C: Αυτή την αντίδραση τραγουδικούς και από άλλους συγκεκριμένους.
[00:03:16] Speaker B: Όντως, ισχύει, ισχύει.
[00:03:18] Speaker A: Γιατί έτσι ήταν ο άνθρωπος αυτός. Δηλαδή αυτή η χαρά που σας μεταφέρω ότι ένιωθε, που λέγαμε τα τραγούδια του.
Αυτή ήτανε, πώς να σου πω, ήτανε σαν το παιδάκι που του ικανοποιείς τη βαθιά του επιθυμία. Η βαθιά του επιθυμία αυτού του ανθρώπου, πιστεύω, ήταν τα τραγούδια του να ταξιδεύουν όσο περισσότερο γίνεται, όσο πιο μακριά γίνεται. Οπότε έξου και το ευχαριστώ. Δεν ήταν σε εμένα προσωπικά συγκεκριμένα το ευχαριστώ. Ήταν σε ευχαριστώ που λες και εσύ τα τραγούδια μου.
[00:03:52] Speaker B: Πω πω τι ωραία.
[00:03:53] Speaker C: Η αλήθεια είναι ότι ο Μίγκς δεν ήταν ένας συνθέτης του συρταριού, όπως λένε κάποιοι άνθρωποι που γράφουν μουσική και τη βάζουν στους συρτάριους, περιμένοντας κάποιον να τα πει. Ήθελε η μουσική του να πηγαίνει προς τα έξω, έτσι ήταν.
[00:04:06] Speaker A: Ναι, και γι' αυτό και πολλές φορές μπορεί να γινόντουσαν επιλογές που για κάποιους να ήταν, ξέρεις, να υπήρχε ερωτηματικό από δίπλα, μα πώς δίνει αυτό το έργο να το πει οτάδε, γιατί για εκείνον σημασία είχε να υποθεί το έργο και να ακουστεί σε όσο περισ Ναι, αυτό.
[00:04:24] Speaker B: Όντως το επιβεβαιώνω κι εγώ γιατί τον είχα ακούσει να το λέει.
Εγώ θα επανέλθω σ' αυτό λίγο αργότερα, όμως θα ήθελα έτσι να ρωτήσω, γιατί έχω μια ερώτηση πάνω σ' αυτό που έδινε τα τραγούδια του γενικά, αλλά την κρατάω για μετά. Τώρα θέλω έτσι να ρωτήσω.
Εσύ πότε πρωτοήρθε σε επαφή προσωπικά, όχι.
[00:04:45] Speaker A: Με τον ίδιο, με το έργο του.
[00:04:48] Speaker B: Με το έργο του ακριβώς.
[00:04:49] Speaker A: Αυτό είναι κάτι νομίζω που Πιθανότητα κανένας μας δεν μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς.
Γιατί μεγαλώνεις στην Ελλάδα, του Μίκη Θεοδωράκη, ευτυχώς σε ένα σπίτι που άκουγε αυτή τη μουσική, οπότε το πότε ήταν αυτή η πρώτη φορά που μπορεί να άκουσα εγώ Μίκη Θεοδωράκη, πιθανότητα από τα γενοφάσκια μου.
[00:05:14] Speaker C: Από κάποιος δίσκος στο σπίτι, ας πούμε.
[00:05:15] Speaker A: Ναι, αλλά τότε όταν είσαι σε αυτή τη μικρή ηλικία, ας πούμε, δεν ξέρεις. ποια νοή είναι αυτό το τραγούδι, απλά ακούς το τραγούδι, ακούς τη μουσική του.
Αυτό που με σιγουριά μπορώ να θυμηθώ ας πούμε αργότερα όταν πια είχαμε φτάσει στο σχολείο ξέρεις που κάναμε όλες τις γιορτές τις σχολικές, εννοείται ότι υπήρχε ο Μίκης Θεοδωράκη στις σχολικές γιορτές, και μετά, επειδή εγώ ξεκίνησα αμέσως μετά να τραγουδάω, στα 18 δηλαδή, ήτανε πάντα στα προγράμματά μας.
Οπότε ήταν πάντα μια καθαρή επιλογή, πολύ ξεκάθαρη ας πούμε και συγκεκριμένη, ότι εννοείται ότι θα έχουμε μίκη θεοδωράκι.
[00:05:59] Speaker C: Μη μου πεις ότι στέλνεις στο σχολείο από τη φωνή σου, γιατί αυτά θα ήταν ανοσιούργημα.
[00:06:03] Speaker A: Όχι, τραγούδισα.
[00:06:03] Speaker C: Α, στέλνεις και εκεί. Γιατί είπες ότι θα ξεκινήσεις να τραγουδάω μετά και λέω και το… Εντάξει, τώρα θα ακούσουν το podcast, όλοι οι συμμαθητές, θα το πούμε, μα δεν είναι δυνατό να λέει τέτοια πράγματα.
[00:06:13] Speaker A: Όχι, τραγούδισα, τραγούδισα στο σχολείο, απλά δεν το θεωρώ, λέω, επαγγελματικά.
[00:06:18] Speaker C: Εκείνο είναι το μεγάλο ντεμπούτο, εγώ έτσι ξέρω.
Το Μου φαίνεται μεγάλο πως έχω και εγώ ένα κομμάτι ερώτησης πάνω σε αυτό που λέγαμε προηγουμένως ντεμπού ότι έδινε τα κομμάτια του. Καταρχάς, εγώ θεωρώ ότι τα έδινε σε ερμηνευτές που μπορεί στην πρώτη...
Στο πρώτο άκουσμα να λες ότι μπορεί να μην ταιριάζει ακριβώς. Παρ' όλα αυτά όταν ακούς ο τρόπος που ερμηνεύεται το έργο, κάτι παίρνεις από αυτό.
Δηλαδή δεν είναι χαμένο.
[00:06:48] Speaker A: Σε καμία περίπτωση. Καταρχάς το έργο από μόνο του, παιδιά. Το έργο από μόνο του στέκεται και είναι αυτό από μόνο του. Δηλαδή έχει μια τεράστια δύναμη από μόνο του.
Εσύ, όταν έρχεσαι σε επαφή με αυτό το έργο, μπορείς απλά να το πεις και να το υποστηρίξεις όσο γίνεται, με όποιον τρόπο έχεις, που και πάλι το έργο θα είναι δυνατό, να προσπαθήσεις να ταυτιστείς με το έργο και να δώσεις τον καλύτερό σου αυτό και να βγει κάτι μέσα από αυτό. Θέλω να πω ότι ό,τι και να κάνεις.
Εκτός αν δεν είσαι για να κάνεις αυτή τη δουλειά, αν δεν είσαι να κάνεις αυτό το επάγγελμα, δεν πρέπει να το κάνεις, μην το πιάσεις το έργο του Μίκ Θεοδωράκη. Αλλά αν μπορείς να τραγουδήσεις, το έργο θα σταθεί.
[00:07:35] Speaker C: Εσύ ως τραγουδίστρια γενικός πιστεύεις ότι όταν ένας συνθέτης σου δίνει το έργο του να το τραγουδήσεις, Σε βοηθάει και εσύ να γίνεις καλύτερη ή… Εννοείται.
[00:07:48] Speaker A: Εννοείται γιατί μέσα από αυτό, δηλαδή, υπάρχουν κάποια τραγούδια, ας πούμε, τα οποία είναι εμβληματικά και αναγκάζεσαι με το που θα έρθεις σε επαφή με αυτά να συμπεριφερθείς διαφορετικά, να φύγεις από τον συγκεκριμένο τρόπο που έχεις εσύ και να τα ανακαλύψεις για να σταθείς δίπλα τους. Εχθές έδινα ένα παράδειγμα σε έναν μαθητή μου που είχε έρθει για να κάνουμε τραγούδι και ενώ μου πρότεινε άλλα τραγούδια για να κάνουμε, ας πούμε, ήταν το πρώτο μας μάθημα, του είπα ότι θα ήθελα να πάμε σε Μική Θεοδωράκη.
Γιατί ήθελα να πάμε σε Μική Θεοδωράκη.
Γιατί θα σε αναγκάσει να γίνεις μεγαλύτερος από αυτό που είσαι.
[00:08:40] Speaker C: Σαν φωνή, γλυκή ή και σαν οτροπία.
[00:08:46] Speaker A: Σαν από όλα. Για να μπορέσεις να το κάνεις αυτό θα πρέπει να έχεις διαφορετική θέση και στάση σώματος απέναντι στο τραγούδι που θα πας να πεις.
Δεν μπορείς να πεις το βραδιάζει, βοριάστη πάει στην πόρτα μου και να είσαι έτσι.
Θα είσαι έτσι και αυτό από πίσω κρύβει μία ολόκληρη απόφαση που θα σταθώ απέναντι σε αυτό για να το πω.
Πώς θα το πω αλλιώς, δεν γίνεται.
[00:09:12] Speaker B: Οπότε γίνεται και μία ανάλυση και εσύ όταν έρχεσαι με ένα τραγούδι αντιμέτωπη εντός αγωγικών για να το ερμηνεύσεις και στους μαθητές σου για να το διδάξεις, νοηματική στο νόημα του τραγουδιού, στο περιεχόμενο του τραγουδιού. για να μπορεί κάποιος να...
[00:09:29] Speaker A: Φυσικά, εάν χρειάζεται να γίνει στο περιεχόμενο του τραγουδιού, θα γίνει. Μπορεί να γίνει όμως ακόμη και μόνο στην αίσθηση του τραγουδιού. Σε αυτό που... Πώς να σου πω.
Είναι πολύ συγκεκριμένο. Δηλαδή, αν το σκεφτείς, δεν θα πεις με τον ίδιο τρόπο το... Ποιον να πούμε τώρα. Ακόμη και του Θεοδωράκη να πούμε, έτσι. Δεν θα πεις με τον ίδιο τρόπο το η Μαργαρίτα Εμαργαρό.
και με τον ίδιο τρόπο το βραδιάζει είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
[00:10:01] Speaker C: Δύο κόσμοι.
[00:10:02] Speaker A: Σωστά. Είναι δύο κόσμοι διαφορετικοί. Τους εμπεριέχει και τους δύο ο δημιουργός.
Όμως υπάρχουν κάποια τραγούδια που για να καταφέρεις να τα πεις πρέπει κάτι μέσα σου να έχει μετακινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.
Δεν είναι απλό.
Εγώ θυμάμαι όταν κάναμε το Mauthausen ας πούμε, που έλεγα τα τραγούδια της παράστασης.
Προς το τέλος, παράστασης έλεγα το «Ασμασμάτων». Ήταν και όλη η παράσταση που ήταν γύρω από αυτό το θέμα, που ήταν πάρα πολύ δύσκολη και συναισθηματικά.
Και έλεγα το «Ασμασμάτων» περνώντας μέσα από τα σύρματα και μέσα σε χώματα, ας πούμε, σαν ασκόντα, αυτά και τα λοιπά. Ήταν τέτοια η... Η συνθήκη και αυτό που σου δημιουργούσε το τραγούδι αυτό την ώρα που το έλεγες που ενώ θεωρητικά ίσως θα έπρεπε να είμαι λίγο πιο αποστασιοποιημένη συναισθηματικά συμμετέχοντας στην παράσταση και τραγουδώντας χωρίς να είμαι ηθοποιός δεν υπήρξε βράδυ που να μην κλάψω.
Δεν υπήρξε βράδυ που να μην κλάψω.
Με αυτό το τραγούδι σε αυτή την παράσταση ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου.
Όλο αυτό που εισέπρατα και το τραγούδι αυτό.
Αυτή είναι η δύναμη των τραγουδιών αυτών.
[00:11:34] Speaker B: Παρόλα αυτά, εδώ έρχεται αυτή η ερώτηση που ήθελα να κάνω. Όντως υπάρχουν, για να το ερμηνεύσεις λοιπόν σωστά, ένα τραγούδι πρέπει με κάποιο τρόπο να τοποθετηθείς και να το συνειδητοποιήσεις. Και από όλους αυτού έχουμε μία πλειάδα τραγουδιστών και τραγουδιστριών που έχουν ερμηνεύσει τραγούδια Θεοδωράκη. Παρ' όλα αυτά λίγες είναι περιπτώσεις που έχω ακούσει έτσι ως κοινό και ας πούμε ως ειδική μιας και ασχολούμαι με το συγκεκριμένο αρχείο στην βιβλιοθήκη σε λίγες περιπτώσεις έχω ακούσει εγώ προσωπικά να λένε αυτή είναι μια τραγουδίστρια, ένας τραγουδιστής που ιδανικά τραγουδάει τα τραγούδια του Θεοδωράκη και η αλήθεια είναι ότι εσύ είσαι μία από αυτές τις περιπτώσεις που το έχω ακούσει με τα αυτιά μου και από ανθρώπους που τέλος πάντων έχουν ισχυροί γνώμοι γι' αυτό. Τι πιστεύεις, αν δεν μπορείς να πεις για τον εαυτό σου, αν κι εγώ θα ήθελα να ακούσω και για σένα, Τι πιστεύεις, θα το έχεις ακούσει και για άλλους ανθρώπους, έτσι. Τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που ξεχωρίζει στην πραγματικότητα αυτόν που, λέμε, τον κάνει ιδανικό τραγουδιστή για τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Και λέμε, ναι, ας πούμε, η Ρήτα Αντουνοπούλου μπορεί να διαδεχτεί, εντός πολλών εισαγωγικών, την Μαρία Φαραντούρη στα εμβληματικά τραγούδια του Θεοδωράκη ως νεότερη. Το έχω ακούσει, γι' αυτό το λέω.
[00:12:54] Speaker A: Το ιδανικότερο θα ήταν να ρωτούσαμε τη Μαρία Νιώθω ότι είναι μία βαρύτητα, η οποία μπορεί να έχει να κάνει με τον τρόπο, δηλαδή με τη φωνή και το πώς τη χρησιμοποιείς στο τραγούδι. Δηλαδή έχει ένα βάρος, δεν είναι μια πολύ ελαφριά φωνή.
Αλλά θεωρώ, ας μου επιτραπεί, ότι χρειάζεται και μία βαρύτητα όσον αφορά τον τρόπο στη ζωή.
[00:13:41] Speaker C: Τον τρόπο που ζούμε δηλαδή.
[00:13:42] Speaker A: Ναι.
Πώς αντιμετωπίζουμε τη ζωή, πώς στεκόμαστε απέναντι στη ζωή.
Γιατί αυτό δεν μπορείς να το κοροϊδέψεις.
Και πιστεύω ότι το έργο, αν μιλήσει μέσα σου με τον τρόπο που μπορεί να μιλάει σε εμένα από μικρή ηλικία, κάτι βρίσκω εκεί, κάτι μέσα μου χτυπάει, κάτι ταυτίζομαι με συγκινή βαθιά. Έρχομαι κοντά και νιώθω, παίρνω δύναμη, μπορώ να σου πω, βγαίνω να το πω, βγαίνω να πω τον Αντώνη και είμαι εκεί την ώρα που γίνεται αυτό στο σκαλί με τον Εβραίο ας πούμε.
Αυτό...
Πρέπει κάπως, δεν ξέρω, ποια είναι αυτή η διαφορά ή η ποιότητα που κάνει, όταν λέω ποιότητα δεν εννοώ ποιότητα.
Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να μπορεί να ταυτίστει περισσότερο και να έρθει πιο κοτά και τι όχι.
Αλλά αυτά τα δύο που είπα, δηλαδή ο τρόπος, ο φωνητικός, το πώς στέκεσαι ας πούμε, αλλά και ο τρόπος, η θέση σου στη ζωή σου, θεωρώ ότι είναι δύο στοιχεία.
[00:15:03] Speaker B: Ναι, το καταλαβαίνω. Το καταλαβαίνω απόλυτα.
[00:15:06] Speaker C: Η αλήθεια είναι ότι το να προσπαθείς να μπεις πολλές φορές μέσα σε έναν κόσμο είναι και λίγο Μου το έχουν πει δηλαδή και άλλοι μουσικοί, τραγουδιστές, ερμηνευτές τέτοιος πάντων, ότι είναι και λίγο... είναι και ένα προσωπικό ξόδεμα, κατά μία έννοια, της δικιάς σου ζωής, της δικιάς σου προσωπικότητας, της δικιάς σου πραγματικότητας.
Βεβαίως, φαντάζομαι ότι εσείς οι ερμηνευτές το κάνατε εθελούσια, το θέλετε και το κάνατε, δηλαδή δεν είναι κάτι το οποίο θέλετε να το αποφύγετε, δεν θέλετε να σταθείτε απέναντι, έτσι δεν είναι.
[00:15:42] Speaker A: Όχι. Μπαίνεις μέσα σε αυτό.
Δηλαδή, το να ακούς ένα τραγούδι, να το πας να το μελετήσεις και να κλάψεις, για μένα είναι μια διαδικασία ψυχοθεραπευτική. Πώς να σου πω. Δηλαδή, το αφήνω και μπαίνει μέσα μου, ας πούμε, και κάτι μου κάνει. Το επιτρέπεις. Κάτι μου κάνει. Δηλαδή, ξέρω ότι μπορώ να μπω μέσα σε αυτό το τραγούδι. Ερχόμαστε σε επαφή, σε μια σύνδεση, ας πούμε. Δεν είναι... Δεν είναι έτσι η μουσική. Η μουσική έχει ενέργεια. Είναι συχνότητες που περνάνε μέσα σου. Σε επηρεάζει αυτό που λες. Και αυτό που τραγουδάς, οι νότες. Σε επηρεάζουν τη δομή σου.
[00:16:22] Speaker C: Αλήθεια είναι αυτό.
Βλέπω πως το έχουμε νιώσει όλοι όσοι συσκομαστεί γύρω από αυτά τα τρία μικρόφωνα.
[00:16:27] Speaker A: Και μόνο που μπορεί να ανατριχιάσεις με κάτι. Δηλαδή έχει άμεση επίδρα στο σώμα σου αυτό που ακούς. Καταλαβαίνεις αν κάτι σου αρέσει. Καταλαβαίνεις αν κάτι σε αποθεί.
[00:16:41] Speaker C: Έχεις τραγουδήσει ο Θεοδωράκης στην Ελλάδα, τον έχεις τραγουδήσει φαντάζομαι και στο εξωτερικό. Γενικός έχεις τραγουδήσει στο εξωτερικό, δεν είναι αυτό.
Αν μπορούσες να το σκεφτείς λιγάκι, ο Θεοδωράκης, καταλαβαίνουμε για την Ελλάδα τι είναι, το έπαιζες εσύ πρώτη, δηλαδή δημιουργούμε στην Ελλάδα του Μίκη. Πολύ ωραία.
Όμως σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο, σε ένα ευρύτερο, υπερεθνικό, διεθνές πες το όπως θες, τι ρόλο πιστεύεις ότι παίζει?
[00:17:08] Speaker A: Κοίτα ξαναδείς, είναι ένας δημιουργός, ένας συνθέτης ο οποίος έχει ταξιδέψει στα πέρατα του κόσμου η μουσική του, το έργο του.
Αυτό από μόνο του κάτι λέει.
Σημαίνει δηλαδή ότι ακόμη και σε κόσμο ο οποίος δεν καταλαβαίνει γρή ελληνικά, άρα δεν είναι ο στίχος που τον κερδίζει, η μουσική του ανθρώπου αυτού κάτι κάνει σε πάρα πολλοί κόσμο. Αυτό είναι αυταπόδεικτο, δηλαδή το ξέρουμε όλοι.
Εγώ θεωρώ ότι είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν αυτό το μαγικό χάρισμα, αυτό το ταλέντο, να έρχονται στη ζωή και όχι μόνο ως δημιουργή, αλλά και ως προσωπικότητες, να έρχονται για να επηρεάσουν πληθυσμό.
Ο Θεοδωράκης ήταν μια τέτοια οντότητα, μια τέτοια προσωπικότητα ένας τέτοιος δημιουργός που ήρθε σε αυτή τη ζωή και έζησε όλη του τη ζωή και επηρέασε με τον τρόπο του, τη στάση του και το έργο του πάρα πάρα πολύ κόσμο. Αυτό δεν χρειάζεται να κλειστεί μέσα σε στενά πλαίσια χωρικών υδάτων. Αυτό φεύγει, πάει έξω, ακουμπάει παντού.
Ακουμπάει παντού γιατί είναι η μουσική που λέγαμε πριν. Αυτό δεν μπορείς να το εξηγήσεις.
Αλλά κάτι υπάρχει εκεί που μιλάει και στον διπλανό και στον άλλο και στον Κινέζο και στον Αφρικανό δεν έχει σημασία.
Κάτι παίρνει, κάτι νιώθει και γι' αυτό και το αγκαλιάζει. Και γι' αυτό και θεωρείται τόσο σπουδαίος.
γιατί έχει επηρεάσει κόσμο το έργο του.
[00:19:01] Speaker B: Εγώ θέλω να ρωτήσω, γνωρίζω ότι όλοι μάλλον γνωρίζουμε ότι είχες συνεργαστεί και πάρα πολλά χρόνια με τον, ήσουνε η βασική ερμηνεύτρια του Θάνο Μικρούτσικο.
Αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν διάφορα κοινά και στην ιδεολογία τους και στην φιλοσοφία ζωής και κάποια και στη μουσική τους ανδεχομένως. Εσύ ως ερμηνεύτρια Βρίσκεις, μάλλον ερώτησε θα το κάνω, ποια θεωρείς ότι είναι τα κοινά τους χαρακτηριστικά στην Ερμηνεία και ποια είναι οι διαφορές τους, δηλαδή πού εσύ βρίσκεις κοινό πάτημα και πού διαφορά.
[00:19:38] Speaker A: Λοιπόν, αρχικά το κοινό, νομίζω ότι οποιοςδήποτε έχει δει τον Μίκη Θεοδωράκη πάνω στη σκηνή και τον Θάνο Μικρούτσικο πάνω στη σκηνή, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι φλέγονται επί σκηνής. φλέγονται, έχουν ένα πάθος το οποίο είναι, αναβλύζει από μέσα, το βλέπεις σε κάθε κίνηση, στο βλέμμα, είναι εκεί 100% και οι δύο ήταν ερωτευμένοι με τη μουσική και με το έργο τους. Και οι δύο.
Ο Θάνος ήτανε λάτρης του Θεοδωράκη.
τον λάτρευε τον Μίκη Θεοδωράκη, του είχε τεράστια αγάπη και εκτίμηση, και γι' αυτό και πάντα είχαμε και τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη. Το «Δρόμοι παλί» εγώ ξεκίνησα να το λέω με τον Θάνο, ο οποίος έκανε πρόλογο κάθε φορά και έλεγε ότι το επόμενο είναι το σπουδαιότερο τραγούδι του 20ου αιώνα.
Και λέγαμε το «Δρόμοι παλί».
Οπότε θεωρώ ότι πέρα από τις ιδεολογικές αντιλήψεις, ας πούμε, τις κοινές ή τον τρόπο που σταθήκανε και αυτοί στη ζωή τους, στο έργο τους και στον τρόπο που διαχειριστήκανε το έργο τους, οι ίδιοι προσωπικά είχαν αυτό το κοινό της φλόγας, ας πούμε, και του πάθους και της αγάπης για αυτό που κάνανε και το έργο τους και τη μουσική γενικότερα.
Η διαφορά που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι, ας πούμε, ο Θάνος ποτέ δεν θα έκανε την επιλογή να τραγουδήσει το έργο του κάποιος τον οποίο δεν θα τον θεωρούσε σε επίπεδο lifestyle κοντά του για να πάει παραπέρα το έργο.
Αυτό που τόσο πολύ ήθελε ο Μίκης Θεοδωράκης. Δηλαδή αυτό δεν θα το έκανε ποτέ ο Μικρούτσικος.
Αυτή είναι μία διαφορά, ας πούμε, μπορώ να σκεφτώ.
Αλλιώς όλα που μου έρχονται είναι πιο κοντινά σαν αίσθηση.
[00:21:57] Speaker B: Και εσύ ως τρογουδίστρια ερμηνευτικά είχες την ίδια αντιμετώπιση στα έργα των δύο συνθετών.
[00:22:04] Speaker A: Ναι, εκτός από κάποια τα οποία Μπορώ να σου πω, το έργο του Μίκη Θεοδωράκη είναι απολύτως δωρικό.
Δεν μπορείς να έχεις την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση.
Ο Θάνος είχε γράψει και κάποιες ροκές που μπορούσες να χτυπηθείς πάνω στη σκηνή, ρε παιδί μου, όπως κάνω μέχρι σήμερα. Τη χτυπιέμαι.
Δεν μπορώ να χτυπηθώ στο Άσμα Ασμάτων ή το Μέρα Μαγιού.
Είναι άλλη θέση που κρατάς απέναντι στο τραγούδι. Πώς να σου πω, είναι άλλο πράγμα. Άλλος κόσμος δηλαδή.
Από αυτή την άποψη, ναι, υπάρχει αυτή η διαφορά.
[00:22:47] Speaker C: Είχαν και ένα άλλο κοινό που ξέρω εγώ.
Ήταν και οι δύο πολύ μεγάλοι θαυμαστές του έργου του Μπετόβεν. Αγαπούσαν πάρα πολύ τον Μπετόβεν και οι δύο.
Και φαντάζομαι αν ήτανε κανείς εκεί σε αυτό το σαλόνι καμιά μέρα που θα δοκιμάστηκαν οι δύο, είμαι σίγουρος ότι κάπου εκεί θα κατελήγει η συζήτηση. Θα λέγαμε για τις μουσικές τους και μετά θα ήθελα να λέγονται, αλλά ξέρεις κάτι στην ένατη συμφωνία του Πατώνιου είναι αυτό και είναι τρομερό.
[00:23:10] Speaker A: Δυστυχώς αυτό δεν το έχω ζήσει. Θα ήθελα να είμαι μια Μίγα σε ένα τείχο που να έχω παρευρεθεί σε μια τέτοια συνάντηση.
[00:23:19] Speaker C: Βέβαια η αλήθεια είναι ότι έκανε τόσες πολλές επισκέψεις ο Μίκης από ανθρώπους. Θα ήταν λίγο εξαντλητικό ακόμα και ως Μίγα παρόλα αυτά θα ήταν ιδιαίτερα συναρπαστικό.
[00:23:29] Speaker A: Ήθελε όμως και εκείνος, ήθελε να μιλάει και να λέει τις ιστορίες του. Ήταν ένα χαρακτηριστικό του αυτό.
[00:23:36] Speaker C: Ήταν ένα κομμάτι μου φαίνεται της δημιουργικότητάς του.
Δηλαδή μπορεί από ένα σημείο και μετά να μην έγραψε πολλή καινούρια μουσική. Βεβαίως ξαναδούλεψε πολλά πράγματα προς το τέλος της καριέρας του και της ζωής του.
Αλλά μου φαίνεται πως ένα κομμάτι της δημιουργικότητάς του το διοχέτευε στην επαφή του με τόσους πολλούς ανθρώπους και όλες αυτές τις συζητήσεις που έκανε.
[00:23:59] Speaker A: Ναι, είναι κόσμος που τον έχει θεό τον Μική έτσι, δηλαδή προσκυνούσαν, πηγαίνανε να προσκυνήσουν τον Μική Θεοδωράκη.
[00:24:06] Speaker B: Εσύ καταλαβαίνω τον επισκεπτώσουν στο σπίτι του ή τον είχες επισκεφθεί κάποιες φορές.
[00:24:11] Speaker C: Ναι.
[00:24:13] Speaker A: Αυτό που θυμάμαι εγώ σαν μία συνάντηση, η οποία με έκανε έτσι, με τάραξε, δεν ήταν στο σπίτι, ήταν στο Καλημάρμαρο. Αναφέρεσαι.
[00:24:37] Speaker B: Στη συναυλία του 2019.
[00:24:39] Speaker A: Μπράβο.
Έξι χρόνια, λοιπόν. που ήμασταν όλοι εκεί και είχε έρθει και ο Μίκης ο οποίος πια ήταν και λίγο πιο καταβεβλημένος ας πούμε και καθόταν εκεί μπροστά θυμάμαι σε μία καρέκλα και εκεί τη συναυλία την άνοιγα εγώ με το δρόμι παλί.
Λέω το τραγούδι και κατεβαίνω κάτω και μετά έρχεται μια κοπέλα με τα ακουστικά εκεί από την παραγωγή και μου λέει «Κυρία Ντονοπούλου, ο κ. Θεοδωράκης είπε ότι θέλει να πάτε να καθίσετε δίπλα του». Της λέω «Τι λες παιδί μου, δεν μπορώ να πάω να κάτσω απλά έτσι δίπλα στον κ. Θεοδωράκη, να διασχίσω το καλιμάρμαρο και να πάω να κάτσω δίπλα του έτσι».
Νιώθω πολύ άβολα, δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Μου λέει, όχι μην ανησυχείτε, θα σας πάμε εμείς.
Τέλος πράττων, και πάνε και βάζουνε μια καρέκλα, γιατί έτσι όπως καθότανε ήταν λίγο πιο μπροστά από τους υπόλοιπους ας πούμε.
Πάνε και βάζουν μια καρέκλα δίπλα του και θυμάμαι με πηγαίνουν να πάω να κάτσω και κάποιος από πίσω μου κάνει και νόημα ότι μη μιλήσεις, ότι δεν είναι πολύ αυτό, ότι απλά κάτσε.
Και πάω και κάθομαι εγώ δίπλα και γυρίζω τον κοιτάζω και του πιάνω το χέρι Αχ Παναγία μου!
Και παιδιά μου σφίγγει το χέρι και με το άλλο χέρι με χτυπάει εδώ, μου ρίχνει 2-3 και μου λέει «Τα τραγούδια μου!
Τα τραγούδια μου!» Σαν πώς να σου πω...
Έτσι όπως το ένιωσα εκείνη τη στιγμή και τον έβλεπα να μου το λέει ήσαν να μου έλεγε ότι τα τραγούδια του είναι μέσα μου ας πούμε ή να τραγουδάω το τραγούδι. Κάπως... Είναι.
[00:26:51] Speaker C: Εκεί πάλι. Ναι.
[00:26:53] Speaker A: Εγώ παθαίνω σοκ, του φιλάω το χέρι, του λέω σας ευχαριστούμε και αυτά και μετά δεν ήξερα τι να κάνω, έκατσα λίγο ακόμη Με την όλη συνθήκη. Με.
[00:27:09] Speaker B: Την ενέργεια. Ναι.
[00:27:10] Speaker A: Με όλο αυτό.
Και μετά ξανά έρχεται η κοπέλα και μου λέει «Κύριε Σιδεράκι, σήμερα ξαναπάτε». Γιατί.
[00:27:17] Speaker C: Φύγατε. Μάλλον αυτό ήτανε. Ναι.
[00:27:18] Speaker A: Αυτό.
Αλλά ήδη τότε είχαν πάει κι άλλοι και είχαν καθίσει δίπλα λίγο, ξέρεις, μετά. Ε, πήγα, κάτσα λίγο πιο εκεί και μετά ξανά φύγα.
Για μένα αυτή η στιγμή Ήταν, δεν ξέρω τι να σου πω, έφυγα από εκεί σε κατάσταση, όχι μαγεμένη, σαν μου είχαν κάνει ηλεκτροσόκα, ας πούμε.
Και κάθε φορά που ανακαλώ αυτή τη στιγμή την έχω έτσι σαν ένα παράσιμο στον όμορφο.
Πάντως.
[00:27:58] Speaker C: Συγγνώμη αν εσείς που μας ακούτε είχατε πάει σε αυτή τη συναυλία και είχατε αναρωτηθεί γιατί η Ρήτα Αντωνοπούλου πήγε και κάθισε δίπλα. Με πήγανε δεν τη γαμώνη μου. Όχι καλά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις όταν έχεις πει τόσο καλά ένα τόσο σπουδαίο τραγούδι μπορεί να το κάνεις μεν. Από την άλλη όμως υπήρχε και αυτό που αν εσείς λοιπόν ήσασταν εκεί και το είχατε δει τώρα λοιπόν καταλαβαίνετε γιατί συνέβη αυτό που συνέβη.
Είναι.
[00:28:23] Speaker B: Η ίδια συναυλία στην οποία ανέβηκε στη σκηνή και διεύθυνε στο τέλος. Μιλάμε για την ίδια συναυλία. Όχι.
[00:28:30] Speaker A: Δεν ανέβηκε. Στη.
[00:28:30] Speaker C: Σουκαλή Μάρμαρο. Όχι.
[00:28:32] Speaker B: Πρέπει να ήταν πιο πριν αυτό που λες. Εγώ δεν το έχω πετύχει αυτό.
Είχα την αίσθηση ότι είναι στην... Τώρα λίγο με τον κορονοϊό έχουμε αποσυντομιστεί λίγο χρονικά για να μην ειλικρινίζω οπότε μπορεί να κάνουμε και κάποιο λάθος εδώ. Είναι μια σκηνή που κυκλοφορεί βεβαίως αυτή η σκηνή δεν κυκλοφορεί στο ίντερνετ που μας περιέγραψες όμως είναι μια πολύ συγκρονιστική στιγμή που είναι στο αναπηρικό αμαξίδιο και κάπως διευθύνει την ορχήστρα και στο τέλος συγκινείται και σκύβει το κεφάλι είναι σε πολύ μεγάλη ηλικία πια οπότε είναι τα πολύ τελευταία χρόνια της ζωής του. Με.
[00:29:07] Speaker A: Μεγάλη χ Μπορεί να είναι από αυτό και εγώ να μην το έχω μέσα.
[00:29:15] Speaker B: Στο κεφάλι μου ας πούμε γιατί ήμουνα.
[00:29:16] Speaker A: Πίσω, κατάλαβες, να μην το έχω δει ας πούμε. Όντως.
[00:29:19] Speaker B: Όντως. Απλώς σκέφτομαι αυτό που λες εσύ, τις κινήσεις που έκανε και είτε πρόκειται για την ίδια συναυλία είτε δεν πρόκειται. Έτσι αισθάνομαι ότι όταν ένας άνθρωπος έχει ξεπεράσει τα 90 του χρόνια και νιώθει ότι εκ των πραγμάτων βαδίζει προς το τέλος της ζωής του, νιώθει αυτή την ένταση, δεν νομίζω ότι φοβόταν το θάνατο, νιώθει όμως αυτή την ένταση των στιγμών που ζει, ότι μπορεί να είναι με κάποιο τρόπο και οι τελευταίες και νομίζω ότι αυτό ουσιαστικά αν προσπαθήσω να ερμηνεύσω και τη συγκίνησή του το ανδιήθενη και αυτό που μας περιγράφεις ίσως ήτανε Και εγώ.
[00:29:56] Speaker A: Έτσι νιώθω, ότι ήταν τύπου κρατήστε τα τραγούδια μου, δηλαδή πείτε τα τραγούδια μου. Ήταν ένα τέτοιο πράγμα, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που έλεγα από την αρχή, ότι αυτό ήταν η χαρά του και ο καημός του, να μείνουν τα τραγούδια.
Και μετά από τη συναυλία, επίσης χρειαζόταν μια κάμερα αυτό για να φανεί η φάτσα μου, που είμαστε κάπου και τρώμε όλοι, ξέρεις, μετά στο όρθιο. Δεν έχει έρθει ο Μίκης Θοδωράκη μαζί μας, είναι η Μαργαρίτα, είναι η κόρη του εκεί που τρώμε. Και καθώς τρώω και τρώω κάτι έτσι που μου αρέσουν και μιλάμε, τρώει και η Μαργαρίτα και μου λέει, «Α, ο μπαμπάς είπε ότι τρώμε παλι, το λες καλύτερα από όλους». Και φεύγει.
Ωραία.
[00:30:41] Speaker B: Και.
[00:30:41] Speaker A: Εγώ και λέω, Έτσι με το ότι έτρωγα στον τόμα.
Και λέω γιατί να μην το έχω αυτό κάπου καταγεγνωμένο να το πω. Οι.
[00:30:51] Speaker C: Μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται τελικά την ώρα στο όρθιο και όταν τρως κάτι. Αυτό.
[00:30:56] Speaker B: Πολλά χρόνια συμβαίνει. Εκείνη.
[00:30:58] Speaker A: Δεν ήταν κάτι, ήταν απλά ο μπαμπάς είπε αυτό. Για μένα ήτανε τι.
[00:31:06] Speaker B: Ναι εντάξει πολύ σημαντικό. Δεν.
[00:31:08] Speaker A: Το ξέρω αυτό.
Έρχεται.
[00:31:11] Speaker C: Ένα παιδί 12 χρονών και σου λέει... Ξέρεις, θέλω να γνωρίσω τη μουσική του Θοδωράκη.
Τι του λες να ακούσει πρώτον?
Χμμμ...
[00:31:27] Speaker A: Να σου πω την αλήθεια, δεν θα ήθελα να τον κατευθύνω ή να την κατευθύνω. Γιατί είναι τέτοιο το φάσμα που μπορεί να βρει τον εαυτό του, εαυτό της μέσα σε κάτι που μπορεί να μην το φανταζόμουν εγώ και να το κατευθύνει να το πάει στο παιδί κάπου αλλού ας πούμε, που να μην του κάνει ακριβώς το ίδιο.
Εγώ θα έλεγα να μπει να ψάξει.
Να μπει να ψάξει και να ακούσει διάφορα πράγματα.
Και να δει που νιώθει ότι ακουμπάει περισσότερο, σε τι πράγμα, σε ποιο είδος του Θεοδωράκη ας πούμε.
Και να αρχίσει να ακούει, να το ανακαλύπτει μόνο του το παιδί. Έτσι δεν χρειάζεται να του πεις πήγαινε να ακούσεις αυτό.
Γιατί το δικό μου, εγώ μπορεί να θέλω να ακούω το Mauthausen ας πούμε, αλλά για το παιδί να μην είναι αυτό, να είναι κάτι άλλο που να καταφέρει να το φέρει μέχρι και το Mauthausen μετά.
Να.
[00:32:27] Speaker C: Κρουδίσεις δηλαδή ουσιαστικά, θα το συμβουλεύεις, να κρουδίσεις τη δικιά του διαδρομή. Ακριβώς. Γιατί όλοι έχουνε, άμα το σχετεί κανείς με όλη τη μουσική, για του Μίκι τώρα μια και μιλάμε, όλοι για τη μουσική που μας αρέσει, την οποία θέλουν να ακούσουμε, έχουμε μια διαδρομή που έχουμε καταλήξει σε κάτι. Ακριβώς.
[00:32:43] Speaker B: Μπορεί.
[00:32:43] Speaker C: Κάποιος να μας έχει πει, κάποιος να μη μας έχει πει, ό,τι.
Και εσύ έχεις μια δικιά σου διαδρομή για το φθοδράκι, για το μικρούτσικο, αλλά και για όλα τα αλλακ τους Guns N' Roses, τους Metallica, το Mozart, το Beethoven και το Chopin. Ό,τι είναι αυτό που αρέσει τον καθένα.
Έτσι.
[00:33:00] Speaker A: Πιστεύω γιατί ειδικά τώρα και τα παιδιά αυτά που μεγαλώνουν σε τελείως διαφορετικό ηχητικό και κοινωνικό περιβάλλον γενικότερα δεν μπορείς κατευθείαν να τους πας Δηλαδή κάπως πρέπει να έρθει σε επαφή με κάτι που του είναι πιο, δηλαδή, έλα να σε φέρω μέσα από το ζορμπά να καταλάβεις ας πούμε, άκου το ζορμπά αυτό, αυτό το έχει γράψει αυτός ο άνθρωπος, άρα έλα να δεις και τι άλλο μπορεί να έχει γράψει ας πούμε.
Κάπως πιο ήπια θεωρώ ότι θα μπορούσε να γίνει η πρώτη επαφή ας πούμε το έργο και μετά να το ανακαλύπτεις σιγά σιγά.
Ας πούμε θυμάμαι η κόρη μου όταν κάναμε πρόβατο Άσμα Ασμάτων κάποια στιγμή με μια ορχήστρα που ήταν μικρούλα, Και άρχισα να λέω εγώ το «μην είδατε την αγάπη μου» και αυτά.
Το παιδί έβαθε σοκ. Έρχεται πάνω μου, βάζει τα κλάματα. Εδώ είμαι, μαμά, εδώ!
Και της λέω, αγάπη μου, έτσι λέει το τραγούδι, μη το ξαναπείς από το τραγούδι μου, μη το ξαναπείς. Γιατί το παιδί, ας πούμε, σε αυτή την ηλικία, ταύτισε αυτό που άκουγε με ότι την ψάχνω και ότι δεν την έχω και δεν είμαστε μαζί κλπ. Ήταν ζώρικο, πώς να σου πω, δεν ήθελα να το ακούει.
Μπορεί να πρέπει να ακούσει το παιδί, ξέρω εγώ, τη μυρτιά. Πώς να σου πω. Ναι.
[00:34:19] Speaker B: Ναι. Το βάρκα στο γέλο. Ναι.
[00:34:21] Speaker C: Όπως. Δεν.
[00:34:22] Speaker B: Έχει σημασία. Μιας και ανέφερες την κόρη σου, η οποία είναι στην εμφυβεία αυτή τη στιγμή, ποια πιστεύεις ότι είναι σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα, τι επαφή μπορεί να έχει αυτή η ηλικιακή ομάδα με το έργο του Μίκη Θοδωράκη.
Απ'.
[00:34:41] Speaker A: Έξω απ' έξω.
όπως μπορεί να είχαμε και εμείς στο σχολείο.
Δεν θεωρώ ότι... είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις, υπάρχουν, αλλά είναι πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις των παιδιών που έχουν ήδη αποφασίσει και έχουν ήδη ταυτιστεί με ένα τέτοιο έργο από αυτή την ηλικία.
Γιατί είναι οι παρέες που δεν είναι... πώς να σου πω... αναγκαστικά θα πας αλλού για να νιώθεις ότι είσαι ok και εντάσσεσαι ας πούμε. ως ένα βαθμό.
Αλλά πιστεύω, όπως έγινε και στη δική μου περίπτωση και σε πολλών άλλων φαντάζομαι, ότι τα ακούσματα που υπάρχουν στο σπίτι, θες δε θες, Παίρνανε μέσα σου. Τα.
[00:35:28] Speaker B: Κουβαλάς. Πολύ.
[00:35:29] Speaker A: Σωστό.
Οπότε εγώ θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να πιέσω ή να πω αυτό θα ακούς ή δεν θα ακούς αυτό.
Άκου.
Από τη στιγμή που ξέρω ότι αναγκαστικά, επειδή κάνω αυτή τη δουλειά και λέω αυτά τα τραγούδια, αναγκαστικά έρχεσαι σε επαφή με αυτό το έργο, πιστεύω ότι μέσα σου αυτό ποτίζει.
Και θα έρθει η ώρα που θα το αναζητήσεις κι εσύ και θα βρεις κάτι να κουμπήσεις εκεί.
Ναι.
[00:36:01] Speaker B: Σύμφωνο.
Και μια τελευταία ερώτηση, έτσι όπως τα έχουμε συζητήσει όμορφα και ωραία, τόση ωραία.
Αν σου έλεγε κάποιος ότι η Ρήτα πρέπει να διαλέξεις για τον οποιοδήποτε λόγο, βρισκόμαστε κάπου απομονωμένοι, όπως λέει και ο Αλέξανδρος πολλές φορές, σε βάζει κάποιος αναγκαστικά σε ένα νησί και σου λέει, ξέρεις κάτι, για να ευχαριστήσαμε κάτι, το μοναδικό πράγμα που μπορείς να έχεις είναι ένα τραγούδι του Θεοδωράκη. Ένα τραγούδι!
για.
[00:36:34] Speaker C: Να τα κούς.
Δύσκολη επιλογή. Αλλά για αυτό είναι η ζωή. Βέβαια.
[00:36:38] Speaker B: Είναι και παγίδα γιατί τα υπόλοιπα μπορεί να τα τραγουδάει. Ναι.
[00:36:41] Speaker C: Σωστά. Είναι.
[00:36:42] Speaker B: Παγίδα η ερώτηση. Έχεις.
[00:36:43] Speaker C: Ένα μικρό πλειονέκτημα. Άρα.
[00:36:44] Speaker A: Μπορώ να πω ό,τι θέλω. Ναι.
[00:36:46] Speaker B: Σωστά. Σωστά. Αλλά ας πούμε. Κάτι που να χρειά... Τώρα θα πρέπει να μπει και στη διαδικασία του ερμηνευτή μάλλον. Ένα τραγούδι, λοιπόν, που να το πάρεις σε ηχογράφηση και να το έχεις μαζί σου. Και.
[00:36:58] Speaker A: Να το έχω μαζί μου, ναι. Ως.
[00:36:59] Speaker B: Πολύτιμο αντικείμενο.
[00:37:06] Speaker A: Ποιο να πάρω τώρα στο νησί.
Μπορείς.
[00:37:10] Speaker C: Να διαλέξεις και έναν κύκλο τραγουδιών. Άντε γιατί είμαστε καλοί.
Κύκλο.
[00:37:14] Speaker A: Ναι.
[00:37:16] Speaker C: Σου έδωσα πολύ χώρο τώρα. Μου.
[00:37:18] Speaker A: Έδωσες λοιπόν χώρο τώρα. Θα πω κάτι. Θα πάρω τον Επιτάφιο. Γιατί.
Θα πάρω τον Επιτάφιο.
γιατί είναι ένα έργο το οποίο εμένα με ανατριχιάζει και γιατί μέσα μου το θεωρώ έτσι σαν μία βασική κοινωνική παρακαταθήκη που αποδεικνύει ότι ο Έλληνας τον πόνο του τον τραγουδάει.
[00:37:57] Speaker B: Και.
[00:37:57] Speaker A: Μπορεί ακόμη και το πιο δύσκολο, αυτό που περιγράφει ο Ρίτσος, ας πούμε, στο έργο αυτό, να μπορέσει με τη μουσική να μπει στο στόμα όλων και να γίνει ένα βίωμα τόσο οικείο και βαθύ που να μην κουβαλάει ακριβώς αυτό το πόνο, ας πούμε, που περιγράφει ο στίχος. Να μπορέσει η μουσική να στο κάνει Γεια Λίγο πιο, όχι ανάλαφρο, αλλά ένα πράγμα το οποίο μπορώ να το τραγουδήσω, ρε αδερφέ. Μπορώ να τραγουδήσω αυτό το δύσκολο που μου συμβαίνει. Και να βρω μέσα από αυτό μια διέξοδο. Για μένα αυτό το έργο δηλαδή είναι σαν να περιγράφει αυτή τη λειτουργία που μπορεί το τραγούδι να έχει στη ζωή μας. σας! Ότι μου συμβαίνει κάτι δύσκολο, Μέσα από το τραγούδι μπορώ να βρω μία διέξοδο, να εκφραστώ και να λυτρωθώ, να απελευθερωθώ.
Μου.
[00:39:05] Speaker C: Φαίνεται πως το περιέγραψες πάρα πολύ καλά και βάζει και πολλές σκέψεις όταν το ακούς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται από τη μία οι ερμηνευτές αλλά και οι ακροατές. Γιατί μου φαίνεται και πως για μία στιγμή, μόνο για μία στιγμή, κατάφερες σε αυτή τη στιγμή να γίνεις ακροάτρια στην ομορφιότητα αυτού του πράγματος. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ. Κι.
[00:39:23] Speaker A: Εγώ σας ευχαριστώ.
Αυτό.
[00:39:25] Speaker C: Ήταν το τρίτο podcast που έφτιαξε ο Σύλλογος Φίλης της Μουσικής σε συνεργασία με το El Απέναντί μου είχα τη συνεργάτη Δάμου, τη Βάγια Βράκα, υπεύθυνη τομέα Ελληνικής Μουσικής, Μουσικής Βιβλιοθήκης, Λίλια Βουδούλη, του Συλλόγο Φίλης Μουσικής. Και ευχαριστούμε πάρα πολύ τη Ρίτα Αντωνοπολού, σπουδαία ερμηνεύτρια, που ήρθε σήμερα εδώ πέρα και συζητήσαμε για τον Θοδωράκη και πράσαμε μάλλον ωραία. Ωραία.
[00:39:51] Speaker A: Πολύ ωραία.
45.
[00:39:52] Speaker C: Λεπτά. Ευχαριστούμε πάρα πολύ, Ρίτα. Σας.
[00:39:54] Speaker A: Ευχαριστώ και εγώ Ωραία!
